a göstərdim:

– Bunları deyirsiz?

O heç gözləmədiyim bir şəkildə əlimin üstündən vurub:

– Başına dəysin sənin yaratdığın səliqə-sahman! – deyib səsini qaldırdı. – Toxunma mənim evimdə heç nəyə!

Nimçələr əlimdən yerə düşüb çilikləndi. Mən heyrət içində bir addım geri çəkildim.

Elə bu dəmdə Elşadın səsinə ikimiz də geri çevrildik. O, tutqun halda hər ikimizi və döşəmədə çiliklənmiş qab qırıqlarını süzərək soruşdu:

– Nə olub?

Heç birimiz dinmədik. Qayınanam hiddətlə üzünü çevirib mətbəx şkafının qapılarını yenə bir-bir açıb çırparaq nə isə axtarırmış kimi davrandı. Elşad mənim ağarmış bənizimə və hələ də əsməkdə olan əllərimə gözucu nəzər salıb, yenidən anasına səsləndi:

– Bu gün cavab verən olacaq mənim sualıma? – Səsi tarıma çəkildi. – Söz soruşuram! Nə olub? Niyə gəlir səsiniz?

Qayınanam özünü eşitməzliyə vurdu. Belə olan halda mən dillənməyə məcbur oldum:

– Bilmədən əlimdən salıb sındırdım nimçələri. Başqa heç nə.

Elşad gözünü anasından çəkmədən:

– Sınıb, sınıb da… – dedi. – Dünya ki dağılmayıb!

Bir söz demədən dərhal ətrafa səpələnmiş nimçə qırıqlarını bir-bir toplayıb, süpürüb-təmizləməyə başladım. Bu müddət ərzində Elşad mətbəxi tərk etmədi. Əllərini qoltuğuna vurub, arxasındakı divara söykənərək dayanıb gözlədi. Anası onun getmədiyini görüb, eyhamla soruşdu:

– Nədir, keşik çəkirsən? Nə sallanıb durmusan burda?

Elşad özünü eşitməzliyə vurub, dillənmədi. Mən işimi qurtarıb, dərhal mətbəxdən çıxdım. Salona keçəndə Elşadın anasına müraciətlə gərilmiş səsi duyuldu:

– Lazım gəlsə, bəli, keşiyini də çəkərəm! Başqa sözün var?

– Bəlkə bir mühafizəçi də tutasan, qorusun gülməşəkər arvadını!

– Ölməmişəm hələ! Gücüm var qorumağa! – Elşad səsini bozartdı. – Danışdığın sözlərə fikir ver! Bil, nə danışırsan! İstəmirəm çox irəli gedim! Özünə hörmət qoy, mənim səbrimi daşırma! Mən nə kor deyiləm, nə də kar! Elədiyin hərəkəti də gördüm, dediyin sözləri də eşitdim!

– Eşidib! Gözüm aydın! Bəlkə evimdə danışanda icazə