almalıyam səndən?

– Ona mən bağırıb səsimi qaldıra bilərəm! – Elşad gərgin tonda səsini yüksəltdi. – Heç kimin ixtiyarı yoxdur ona gözün üstə qaşın var desin! Nədir, yiyəsiz görmüsüz?

– Bağırma mənim üstümə. Ananam mən sənin, uşağın deyiləm! Bəlkə yad qızına görə əl də qaldırasan mənə? Səni belə görürəm, sən bunu da edərsən! Bu qədər ağlın başından çıxıb! Kimdir ki, şah qızıdır?!

– Hər kimdir! Sənin gəlinindir!

– Mən gəlin gətirməmişəm bu evə, gəlinim də ola!

– Eybi yox, sən deyən olsun! Amma sözünü sakit de. Başa düşməsə, başa sal. Daha şəbeh çıxarma bu evdə! Bir də deyirəm, sakit ol!

– Mən hələ ölməmişəm kiminsə qızı gəlib mənim evimdə özündən icad çıxarsın! Səliqə yaradıb mənim üçün! Aləmi vurub bir-birinə!

Elşad səbri tükənmiş halda bağırdı:

– Əşi, tüpürüm sənin səliqə-sahmanına! İndi qalan qab-qacaqı da mən vurub qıracam! Bəsdir, məni özümdən çıxarma! Bəsdir! Səbrimi basıram, başa düşmək istəmirsiz! Özünüzü böyük kimi aparın ki, kiçik də üzünüzə qayıtmaq məcburiyyətində qalmasın! Nə etmək istəyirsən axı sən? Fikrin nədir?! Bəsdir də!

Qayınanamın səsi Elşadın səsini üstələdi:

– Bilirsən nə var? Götür arvadını da rədd ol burdan! Gözüm görməsin sizi!

– Bura mənim atamın evidir! Nəslin gəlib ev tikməyib, məni qovasan burdan! Getmək lazım gələndə gedəcəm, heç üzünüzü də görməyəcəm!

Mən həyətə enib, çardağın altında, skamyada oturmuşdum. Onların səsi buradan belə duyulurdu. Bir yandan ağlasam da, bir yandan da qorxudan tir-tir əsirdim.

Qayınanam bilərəkdən məsələni bu qədər qəlizləşdirirdi. Ürəyini boşaltmaq üçün bu ona bir bəhanə olmuşdu və fürsəti əldən verməyib bacardıqca irəli gedir, Elşadı cırnadırdı.

Elə bu vaxt evin qapısı möhkəm çırpıldı və Elşadı iti addımlarla pilləkəni enən gördüm. Rəngi pörtmüşdü. Əsəbi üzündəki ifadəyə yansımışdı. Mənə doğru gəldiyini görüb, dərhal gözümün yaşını sildim, özümü toplamağa çalışdım. Gəlib mənimlə yanaşı oturdu. Gərginliklə fısıldadı. Bir xeyli sakitləşmədi. Handan-hana:

– Hmm…