…Elşad necə yorğun idisə bir də günorta yuxudan oyandı. Yuyunub birbaşa mətbəxə gəldi. Ona baxmadan öz işimlə məşğul olduğumu görəndə gərnəşib işarəylə məni çağırdı:

– Pişşt…

Ona tərəf çevrilsəm də üzünə baxmadım.

– Canavar kimi acmışam! Nə var yeməyə? – Həmişə bu ifadəni işlədirdi.

– İndi hazır olar.

Sözüm ağzımda qaldı. Ayaqlarım yerdən üzüldü. Elşad:

– Oppa! – deyə məni qucağına götürüb qollarının üstə saxladı. Onun bu qəfil hərəkətinə diksinib, qeyri-ixtiyari çığırdım.

– Burax! – deyə çapaladım, yerə enmək istədim, amma o məni eyni vəziyyətdə qollarının üstündə saxlamağa davam etdi.

– Dəlisən? – Narazılıqla pıçıldadım. – Anan salondadır, görür!

– Görsün! – O, yenə özünə arxayın bir əda ilə dilləndi. – Hələ sevinsinlər ki, başqa işlər görmürəm! Başıxarab adamam, nə desən gözləmək olar! – Sonra güləş ifadə ilə sözünə davam etdi. – Ay qız, sənin heç pişik qədər də canın yoxmuş ki… Vay dədə, vay! Sərçəsən, sərçə!

– Yemək yandı! – Mən inadla düşməyə can atdım. O isə məni qollarının üstə fırladaraq, birdən gözləmədiyim bir şəkildə, bəxtiyarlıqla səsini ucaltdı:

– Sevirəm də mən bu qızı! SEVİRƏMM! Neyniyim? Günahdır?! İlk dəfə görəndə dedim, Elşad, bu qız sənin olmalıdır, vəssalam! Mənim pişiyim bir az inadkardır. Forsludur. Hirsləndirəndə cırmaqlayır, amma qəbulumdur!

Mən təbəssümümü güclə boğaraq, nəhayət, onu inadından döndərib yerə enməyi bacardım.

Çox keçməmiş Elşad üçün yemək çəkib onun önünə qoyanda qayınanam üzündən zəhrimar yağan bir ifadə ilə mətbəxə girdi. Üzünə baxan kimi bəlli olurdu ki, Elşadın bir az əvvəlki sözlərini eşidib. Mən onun gəldiyini görüb getmək istəyəndə Elşad biləyimdən yapışıb məni aşağı çəkdi. Yanındakı stulda oturtdu. Və tərs-tərs üzümə baxdı:

– Hara?!

Dinməyib baxışlarımı yerə dikdim. Araya sıxıcı bir sükut çökdü. Qayınanam burada bir işi olmasa da yalandan qurdalanırdı. Guya nə isə axtarır, amma tapa bilmir. O belə etdikcə Elşadın rəngi-ruhu dəyişir, baxışlarını qaldırıb arabir narazılıqla