bu məsələni unutmusan?
- Unutmadım... Ana, mən...
Fərəh xanım işarət barmağını havalandırıb qəzəblə çığırdı.
- Tək kəlimə daha etmə Camal, mənim cəsədimi çeynəmədən o, qız bu evə gəlin gəlməyəcək.
- Ana, dinlə məni.
- Mənim son sözümü budur. Yox, məni dinləməyib evlənəcəm deyirsənsə get evlən. Amma bil ki, analıq haqqımı halal etmirəm.
- Ay ana, qurban olum bir mənə qulağ as.
- Eeh bəsdirin görək.
Zaur müəllimin çığırması ilə hərkəs susdu.
- Açıq danışın görək söhbət kimdən gedir?
Camal əsəblərini cilovlamaq üçün dodağını çeynərkən Fərəh xanım əlini üzünə dayaq edib yonunu digər tərəfə çevirdi.
- Sizinləyəm?... Fərəh... Camal.
Zaur müəllimin bu dəfə daha bərkdən çığırdığı zaman Cəmilə qorxa - qorxa sakit səslə dilləndi.
- Ata... Rəhmətlik malyar Fərhadın qızı... Nazəndə.
- Anma o, uğursuzun adını.
- Ana, bəsdi... Mənim xoşbəxt olmağımın heçmi önəmi yoxdu?
- Camal, sən dəli olmusan? -Fəridə dilləndi- Hansı xoşbəxtlikdən danışırsan? Sən özünə boşanmış qadını, laiq bilirsən? Onunla xoşbəxt olacağını necə düşünə bilərsən? Yaxşı qadın olsaydı əri boşamazdı.
- Bacı, sözlərinə fikir ver!
- Nədir? Yalandır? Kim bilir nə üstündə boşandı. Üstəlik gələn kimi də qardaşının da ailəsi dağıldı.
- Fəridə, bu nə sözlərdi danışırsan? Sənin insafına, vicdanına nə oldu?
Cəmilə inana bilmirdi bu sözləri onun doğmaca bacısı deyirdi.
- Yaxşı susun... Camal, sən özün ağlı başında, savadlı adamsan. Yaxşı bilirsən ki, bu cəmiyyət subay oğlanla boşanmış bir qadının izdivacını qəbul etməyəcək.
- Ata, mən səni başa düşürəm. Ancaq bilin ki, mən qəbul etdikdən sonra başqalarının nə dediyinin heç bir önəmi yoxdur.
- Mənim fikrimin də heç bir önəmi yoxdu hə Camal?
- Əlbəttə var ana, o nə sözdü.
- Elə isə, bil və agah ol - Fərəh xanım ayağa qalxıb Camalın qarşısına keçərək davam etdi - Mən bu işə razı deyiləm. Bilmirəm o, ifritə sənə nə etdi, necə səni yoldan çıxardı amma mən onun - bunun artığın gəlin deyib evimə gətirmyəcəm!
- Ana!!!
- Zəhirmar ana, çor ana. Son sözüm