m budur, indi qərar sənindi Camal.
Fərəh xanım sözünü bitirib öz otağına keçərkən qapını hirslə necə çırpmışdısa hər kəs dik atıldı.
- İstədyin bu idi? Bir ifritə ilana görə anamı saldığın hala bax.
- Fəridə, bəsdi səndə yanan yerə benzin tökdün. Camalın halını görmürsən?
Camal həqiqətəndə pərişan görünürdü.
- Oğlum, bu iş alınmaz. Heç sənin öz anan qəbul etmir, başqaları necə qəbul edəcək? Arxanca hərə bir söz deyəcək. Olduğun yerdə hər zaman pıçıltılar gəzəcək. Bu qədər şeyi qaldıra bilməzsən. Heç kim qaldıra bilməz.
Araya dərin bir sükut çökmüşdü... Səssizliyi ilk Camal pozdu.
- Ata, mən özümü bildim biləli yalnızca Nazəndəni sevmişəm. O, başqası ilə evləndiyində belə onu sevməyi qəlbimə qadağan edə bilmədim. Hər zaman mən gələcəyimdə onu xəyal edib, onu dilədim... Ata, mən Nazəndəni çox sevirəm və onsuz yaşaya bilmərəm. Onu bu dəfə də itirsəm, dayana bilməyəcəm. Ya bu işə razılıq verin ya da mənim üzümü bir daha görməyəcəksiniz.
Camal cümləsini tamamlayıb ağır addımlarla evdən ayrıldı. Qəlbi çox qırılmışdı ailəsindən yana. Atası sərt danışmamışdı amma anası dinləmədən, oğlunu başa düşməyə çalışmadan sərt reaksiyasını ortaya qoymuşdu. Camal əlbət bilirdi çətin olacaq amma bu qədərinidə gözləmirdi. İlk zərbəni başqalarlından gözlərkən öz doğmaca anasından almışdı. Fərəh xanım hər şeyə görə Nazəndəni günahlandırıb oğluna laiq görmədiyini söyləmişdi. Bu çox yalnış idi...
Nazəndənin dedikləri olurdu, haqlı çıxırdı yəni. Onun yaşadıqlarına görə qınanması dünyanın ən ədalətsiz davranışı idi və bu ədalətsizliyi Camalın öz anası və bacısı göstərmişdi. Nazəndə dünyanın ən məsum insanı idi. Onun nə qəlbində nə də gözlərində pisliyə, günaha əsla yer yox idi. Ərə gedib boşanmış olması onu günahkar etmirdi, edə bilməzdi. Nazəndə hələ də tərtəmiz idi.
Ayaqları Camalı hər zaman olduğu kimi indi də Nazəndənin məhəlləsinə gətirib çıxarmışdı. Axşam olduğundan ətrafda heç kim gözə dəymirdi. Camal bir müddət qaranlıq küçəni izlədikdən sonra dayana bilməyib yeniyetmələr