kimi hasara dırmandı. Həyətə boylandığın da çardaq da təkbaşına oturub çay içən Nazəndəni gördü. Qəmgin görünürdü... Hüzün çökmüş gözlərini qarşıya zilləmişdi. Görəsən nə düşünürdü? Yenə nəyi özünə dərd edirdi?
- Ah Naz, ah...
Dodaqucu pıçıldadı adını. Necə də çətin idi yaxınında olduğu qədər də uzaq olmaq, həsrətlə izləmək sevdiyi qadını. Qəlbi qovrulurdu Camalın. Baxışlarını heç ayırmadan Nazəndənin hərəkətlərini izləyir yaddaşına həkk edirdi. Əslində onun mimikalarını, çay bardağını tutşunu, limonsuz çay içmədiyini amma buna rəğmən çaydakı limon dadını hiss etdiyində qaşlarını çatmasını hər şeyini əzbər bilirdi. Yenə də zövq alırdı onu izləməkdən. Bir an Nazəndə üzərindəki baxışları hiss etmiş kimi, yerində qımıldanıb irkilmiş gözlərini ətrafda gəzdirməyə başladı. O an Camal tələsik hasardan enib taxta oturacağa oturdu. İstəmirdi Nazəndənin qəhvəyi gözləri onun qaraları ilə qovuşsun. Çünki o zaman həsrətinin qat - qat artacağını yaxşı bilirdi. Cibindən çıxardığı siqareti damağına yerləşdirib yandıraraq tüstüsünü ciyərlərinə hopdurdu. Nazəndənin bir çağırış qədər uzağında olmasına baxmayaraq Camalın qəlbi həsrətlə alışıb - yanırdı. Bəs ötən illər ərzində necə dayanmışdı bu həsrətə? Başını arxaya atıb ağzındakı tüstüyü havaya üfürərkən yanağında hiss etdiyi islaqlıqla üzünə toxundu. Ağlayırdı...
- Lənətə gəlmiş tüstü, gözlərimi yaşartdı.
Ətrafda heç kim olmasına baxmayaraq, uşaq kimi ağladığını etiraf etməyi qururuna sığışdıra bilmədi. Siqaretini bitirdikdən sonra ayağa qalxıb yavaş - yavaş bacısıgilə tərəf yol aldı.
Cəmilə bilirdi qardaşının bu halda evlərinə getməyəcəyini. Saat gecə yarısı olsada hələ də çardaq da oturub Camalı gözləyirdi. Nəhayət qapı açılmış və Camal son dərəcə məyus görüntüsü ilə həyətə daxil olmuşdu. Heç nə demədən gəlib bacısının yanına oturaraq başını çiyninə yasladı.
- Bacın sənə qurban olsun, üzülmə düzələcək hər şey.
- Anamgil mənim xoşbəxt olmağımı istəyirlərsə məni başa düşüb razı olmalıdılar. Bunun başqa çıxış yolu