u yoxdu.
Cəmilə bir qədər düşündükdən sonra asta səslə dilləndi.
- Camal, deyirəm bəlkə sən qərarını bir daha düşünəsən?
Camal başını qaldırıb sərt baxışlarını Cəmiləyə zillədi.
- Sən bu sözü necə deyə bilirsən? Bilmirsən mənim Nazəndəni nə qədər sevdiyimi? Bax Cəmilə, elə eləmə ki, birdə bu qapıya ayaq basmıyım!!
Camalın xəbərdarlığından sonra Cəmilə çox pis olmuş qardaşını qucaqlamışdı.
- Yox, yox. Bağışla əzizim bağlşla. Nə edim? Mənimdə beynim qarmaqarışıq oldu. Bir yanda anam bir yanda sən.
- Mən bunu deməkdən yoruldum. Başa düşün ki, MƏN NAZƏNDƏNİ BU DƏFƏ DƏ İTİRSƏM YAŞAYA BİLMƏYƏCƏM.
Camalın kəsgin fikirlərindən sonra araya səssizlik çökdü. Bir qədər oturduqdan sonra Cəmilə qalxıb evə tərəf addımlarkən Camal siqareti - siqaretə calayırdı.
- Camal, gəl bacı qurban, sənə yataq hazırladım. Dur əl - üzünü yu, yat biraz.
Cəmilə evdən səsləndi.
- Siz yatın mənim yuxum yoxdu.
- Yaxşı əzizim, yatmaq istədikdə yataq açmışam.
- Yaxşı bacı, gecən xeyrə.
- Gecən xeyrə.
Səhəri - səhər etmişdi Camal. Gözünə bir damla belə yuxu getməmişdi fikirdən. Özünü tora düşmüş balıq kimi hiss edirdi, çırpındıqca lap dolaşırdı. Ailəsi və sevdiyi qadın arasında sıxışıb qalmışdı.
Günlər bir - birini əvəz edirdi. 1 həftə ötmüşdü aradan. Bu günlər ərzində Camal evlərinə getməmiş bacısının evində qalmışdı. Anasını yola gətirmək üçün yox, görməmək üçün getmirdi çünki çox incimişdi. Cəmilə ilə də düz - əməlli danışmırdı. Yazıq qız danışa bilmək üçün dəridən - qabıqdan çıxırdı ancaq Camal qısa cavablar verərək keçişdirirdi. Çünki onun düşünmədən dediyi söz Camalın xətrinə dəymişdi.
Bu günlər ərzində Fərəh xanımdan heç səs - səda çıxmırdı. Cəmilə yaxşı bilirdi ki, anasının bu səssizliyi fırtına öncəsi səssizlikdir. Fərəh xanımın yerə - göyə sığmaz qəzəbindən onlarda öz nəsiblərini alacaqdılar. Bu onlara çox ciddi bir prablem yaradacaqdı amma nə kimi prablem? Gözləyib görməkdən başqa çarə