MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Böĺüm 13.

Günəş batmağa hazrlaşırdı, ona görə də ətraf qırmızıya boyanmışdı. Günəşin qırmızı şuaları ağacların yarpaqlarında, evlərin pəncərələrində bərq vurarkən Camal ağacın altında oturub hələ də dünən yaşadığı anı daha doğrusu Nazəndənin təbəssümünü düşünürdü. Gülümsəmək bir qadına ancaq bu qədər yaraşardı. Heç biri danışmamışdı sadəcə eşq dolu baxışlarla baxmışdılar bir - birilərinə. Camal artıq o baxışları, o təbəssümü həsrətlə anmaq istəmirdi. Ona görə də vacib sözü olduğunu bildirib axşam üçün bacılarını qonaq çağırmışdı. Ailəsi ilə danışıb Nazəndəni nə qədər sevdiyini, onunla evlənmək istədiyini bildirəcəkdi. Yaxşı bilirdi ki, ilk öncə heç kim qəbul etməyəcək. Bu səbəbdən əsəblərini cilovlayıb sakit qala bilsin deyə və cəsarətini toplaya bilmək üçün istrahət edərək günü yola vermişdi..
Axşam hər iki bacısı gəldikdən sonra hər kəs süfrəyə əyləşdi.
- Camal, bizi niyə çağırmısan?
Yemək bitdikdən sonra böyük bacısı Fəridə dilləndi.
- Sizə vacib sözüm var.
Cəmilə əlini Camalın kürəyinə qoymaqla yanında olduğunu hiss etdirməyə çalışırdı.
- Camal, nəsə prablem var?
- Yox ata, yaxşıdı hər şey. Başqa söz deyəcəm. Mən... Demək istədiyim mən... (baxışlarını döşəmədə sabitlədi) Ata mən... Mən evlənməyə qərar verdim.
- Şükürlər olsun Allaha. Səni şad xəbər olasan ay bala nə gözəl xəbərdi bu. Allah bəxtini versin.
Fərəh xanımın sevinci yerə - göyə sığmırdı. Az qalırdı evin içində qol qaldırıb oynasın.
- Camal, bizi sevindirdin oğlum.- Zaur müəllim asta səslə dilləndi - Hər valideyin kimi bizdə sənin xoş gününü görmək niyyətində idik.
- Sağ ol atacan.
- Camal, de görək kimi bəyənmisən?
Fəridə sevinərək sualını ünvanladı.
- Mənim göstərdiyim qızlardandı?
- Yox anacan bu qız... Qızı...
- Ay bala, utanma de Bakıdandı? Özün seçib bəyənmisən?
- Hə özüm bəyənib sevmişəm amma Bakıdan deyil burdandır.
Fərəh xanım başa düşmüşdü məsələnin nə yerdə olduğunu. İrilənmiş gözlərini oğlunun üzündə gəzdirdi.
- Mən elə bilirdim sə