MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 14

Günortadan sonra Cəmilə yuduğu paltarı sərməklə məşğul idi. Anasının səslənməsi ilə əlindəki işi tələsik yekunlaşdırıb çardağa doğru addımladı.
- Xoş gəlmisən ana.
- Xoş gördük qızım. Necəsiz? Nə var nə yox?
- Sağol yaxşıyıq.
- Camal necədi? Evdədi?
- Nəbilim, gah ruh kimi olur gah da biraz düzəlir. Evdə deyil səhər çıxır birdə gecə yatmağa gəlir.
- Nə olacaq bu uşağın halı?
- Heç mənlə də düz - əməlli danışmır.
- Sənlə niyə?
- Biranlıq beynimin qarışıq vaxtında dedim, qərarını bir daha düşün.
- Düz demisən də.
- Ay ana, qurban olum başlama yenə.
- Nəyə başlamayım? Bitmişdi ki? O, ifritə görürsən nə etdi?
- Nazəndə nə edib sənə?
Cəmilənin bezgincə ünvanladığı suala, Fərəh xanım qaşlarını düyünlədi.
- Görmürsən etdiyini? Uşaqlarımı mənə düşmən etdi. Onun tərəfini tutursan səndə.
- Bəsdi ay ana, bəsdi. Belə etməyə davam etsən tək şey olacaq. Sən oğlunu tamamən itirəcəksən.
- Niyə?
- Necə yəni niyə? Görmürsən Camal nə çox sevir Nazəndəni.
- Sevgisi batsın. Anma adını.
- Mən nə desəm də sənin üçün faydası yoxdur. Gör artıq oğlunun halını... Səncə Camal kəndə niyə heç gəlmirdi?
- Oxuyurdu ona görə.
- Xeyir ana, yanılırsan. Nazəndəsiz kəndə gəlməmək üçün. Atamın xəstəliyi olmasaydı Camalın üzünə həsrət qalacaqdıq.
- Boş - boş danışma.
- Sən eşitmək istəməsəndə həqiqət budu. İnadından dön və izin ver xoşbəxt olsunlar. Onlar bir - birini çox sevir.
- Mən o, qızı evimə gəlin deyə gətirməyəcəm bunu bilin.
- Ay ana, başına dönüm başa düş Camalı tamam itirəcəksən. Bu nə inaddır?
- İstəmirəm o, adı batmışı.
- Səninlə yaşamayacaq ki, Camal ilə yaşayacaq.
Cəmilə nə qədər dil töksə də heç bir fayda etmir, Fərəh xanım inadından dönmürdü. Yazıq qız deməyə söz tapmadığından susub qalmışdı. Bir qədər oturduqdan sonra Fərəh xanım evə getmək üçün ayağa qalxdı. Cəmilə ilə danışa - danışa qapıya yaxınlaşdılar. Elə qapını açar - açmaz yol ilə gedən Nazəndəni gördülər. Cəmilə o an Fərəh xanımın qaşlarını