düyünləməsindən eləcə də rənginin tünd boz rəngə dönməsindən, nəsə yaşanacağını anlamış kimi anasının qoluna girdi. Nazəndə işdən dönürdü. Üzünə təbəssüm yerləşdirib dilləndi.
- Axşamınız xeyir Fərəh xala, necəsiniz?
- Səni ifritə səni...
Eşitdiyi təhditkar cümləyə təəccüblənən Nazəndə qeyri - ixtiyari ətrafına boylandı.
- Nə? Mənimləsiz?
- Bəli səninləyəm! Cəhənnəm olub getmişdin ərə, niyə boşandın?
- Fərəh xala, mən nə demək istədiyinizi başa düşmürəm.
- Nə xala - xala salmısan. Nəyi başa düşmürsən? Deyirəm ki, boşanmışdınsa mənim oğlumdan nə istədin? Subay oğlanı necə yoldan çıxardın əxlaqsız.
Fərəh xanımın yüksək səslə çığırmasına bütün məhəllə oraya yığılmışdı.
Nazəndə yerindəcə donub qalmış təəccüblə qışqıran qadına baxırdı.
- Ay ana, qurbanın olum sus. Hər kəs bizə baxır biabır olduq sus yalvarıram sus
Fərəh xanım nə qızının yalvarışlarına nə də ətrafına toplanmış adamlara məhəl qoyurdu.
- Kəs səsini... Bu ifritə mənə cavab verəcək, görüm nə etdi, nə dedi, oğlumun başını necə bişirdi?
Nazəndə eşitdiyi təhqirlərdən və ona tuşlanan qınayıcı baxışlardan özünü tamam itirmişdi. Baxışlarını yerə dikib elə ordaca yox olmağı diləyirdi. Onun sakit dayanması Fərəh xanımı daha da qəzəbləndiridi.
- Niyə dinmirsən? Bəlkə oğluma cadu elədin? Səndən hər yol gözləmək olar.
- Ay ana, bəsdi. Nazəndənin heç bir günahı yoxdu.
Fərəh xanım bir addım önə atıb barmağı ilə Cəmiləni işarə edərək davam etdi.
- Görürsən? Uşaqlarımla da aramı pozdun. Sən nə mundar insanmışsan. Elə uşaq vaxtdan mənim səndən zəhləm gedirdi. Böyündə ailəmi bir - birinə qatacağını hiss etmişdim yəqin.
- Yetər artıq Fərəh xala, mən heç nə etməmişəm.
Nəhayət ki, Nazəndə səsni çıxarıb nəsə deyə bilmişdi.
- Utanmırsan hələ danışıran da? Oturub öz dərdini çəkəcəyinə mənim ailəmi qarışdırırsan. Özünə subay oğlan axtaracağına get namussuz gəlininizi axtar, biqeyrət qardaşını axtar. Mənim oğlumu rahat burax.
- Fərəh xala, mənim hörmət edib susmağım sizə ailəmi təhqir etmə haqqı vermir. Mən