n sizin oğlunuzun arxasıyca gəzmirəm ki, onu rahat buraxım. Əlçəkin məndən, istəmirəm nə oğlunuzu nə də başqasını.
Nazəndə cümləsini tamamlayıb getmək istərkən Fərəh xanım əlini atıb qızın saçından yapışdı.
- Hara gedirsən... İfritə, ev yıxan ilan.
Fərəh xanım Nazəndənin saçından elə çəkmişdi ki, yazıq qızın cılız bədəni buna tab gətirməyib yerə yıxılmışdı. Qəzəbdən gözünə heç kim görünmürdü Fərəh xanımın. Bir yandan Nazəndəni təhqir edir bir yandan döyürdü. Nazəndə yaşadığı xəcalətdən, utancdan iki büklüm yerdə qalmışdı. Özünü müdafiə belə etmədən sadəcə ağlayırdı. Cəmilə həm qışqırır həm də anasını çəkişdirərək aralamağa çalışırdı. Ancaq fayda etmir, qadın ovunu parçalayan yırtıcı heyvan kimi qızı didişdirməyə davam edirdi.
Kimsə Nazəndənin anasına xəbər etmişdi. Gülər xanım təlaşla qaça - qaça gələrkən uzaqdan qızını yerdə görüb qışqırdı.
- Nazəndə... Fərəh, burax qızımı burax.
Çatdığında o, da Cəmiləyə kömək edib Fərəh xanımı aralamağı bacarmışdılar.
- Apar bu pozğun qızını. Yəqin başa düşmüşdür subay oğlanı yoldan çıxarmaq nədir.
Gülər xanım heç nə demədən yerə əyildi.
- Nazəndə, qalx qızım.
Cəmilədə qaçaraq Nazəndən qolundan tutdu və qızı ayağa qaldırıb üst - başını düzəltməyə başladılar.
- Ana, atamın qəbrinə and olsun ki, mən heç nə etmədim. İnan mənə qurban olum. Camala olmaz dedim, məndən uzaq dur dedim.
Nazəndə ağlayaraq anasına həqiqətləri başa salmağa çalışırdı.
- Yalança səni yerin dibinə batasan. Ona görə oğlum mənlə üz - göz olub?
- Ana, inan mənə qurban olum. Mən heç nə etməmişəm.
- İnanıram qızım, inanıram.
Gülər xanım qızını bağrına basaraq biraz sakitləşdirə bilmişdi. Geri dönüb qəzəblə Fərəh xanımın qarşısına keçərək işarət barmağını havalandırdı.
- Mənə bax Fərəh, səni burdaca saçlayıb palaz kimi yerə sərmirəmsə Zaur müəllimə olan hörmətimdəndir. O, kişinin rəhmətliyə çox yaxşılığı keçib. Qurban olasan ona... Birdə səni qızımın ətrafında görsəm və ya eşitsəm ki, Nazəndə haqqında artıq - əksik söz danışmısan, and olsun bizi