yaradana səni bu kənd boyu sürüyərəm. İndi qızıma atdığın böhtanları da al cəhənnəm ol burdan.
- Özünə gəl Gülər, sənin qarşında uşaq yoxdu. Həm bunlar böhtan deyil. Oğlum sənin qızınla evlənmək istəyir.
- Sənin oğlunun nə istəyib nə istəmədiyi məni maraqlandırmır. Mən sənə o qədər deyirəm bilmiş ol!!
Gülər xanım cümləsin tamamlayıb Nazəndənin qolundan tutub evlərinə tərəf yol aldı. Daha sonra Cəmilə də anasının qolundan tutub çəkişdirərək öz həyətlərinə saldı.
- Sən nə etdin ay ana? Nə etdin?
- Yaxşı elədim. Başa düşər yəqin qələtini.
- Heç düşünmürsənmi Camal biləndə nə olacaq? Üzünə belə baxmayacaq.
Fərəh xanım sanki yuxudan ayılmışdı.
- Hardan biləcək ki? Həm bilir bilsin.
- Mən sənə artıq inana bilmirəm. Sənə heç bir sözüm yoxdur daha.
Axşama doğru Camal evə dönərkən uşaq bağçasının yaxınlığında yol kənarına toplaşan adamları görüb maşını dayandırdı.
- Axşamınız xeyir.
- Axşamın xeyir Camal... Biraz gələ bilərsən? Sənə sözüm var.
Gənclərdən biri dilləndi.
- Əlbəttə.
Camal maşını kənara çəkib endi və yol kənarında dayanan adamlara yaxınlaşdı.
- Nəsə olub?
- Camal, bizim sənə və atana böyük hörmətimiz var. Ancaq ananın elədiyi düzgün hərəkət deyil.
- Mən başa düşə bilmirəm. Söhbət nədən gedir?
- Ananın bu gün elədiyindən.
- Anam nə etdi ki?
- Nazəndəni yolda saçlayıb döyürdü.
- Nə?
O an sanki dünya - aləm Camalın başına dolandı. Gözləri qan çanağına dönmüş boynunda və alnındakı damarlar üzə çıxmışdı.
- Bax Camal, cavansan, yaraşıqlı savadlı adamsan. Nazəndə də dul qadındır ola bilər aranızda nəsə yaxınlıq olub. Könlünü əyləndirmək istəmiş ola bilərsən. Amma ananın elədiyi, hər kəsin gözü qarşısında saçlanmağı heç düzgün deyil.
Nisbətən yaşlı adamın sözləri Camalın olan - qalan əsəbinidə tarıma çəkmişdi. Biranda dəli kimi çığıraraq var gücü ilə adamın çənəsinə yumruq ilişdirdi. Adam səndələsə də yıxılmamışdı. Camal yenidən yaxasından yapışdı.
- Əclaf, sənin ağzından çıxanı qulağın eşidir? Burdaca meyidini sərməmiş o dilini ud.
Tutduğu