u yaxasından adamı geri itib qaçar addımlarla Cəmiləgilə çatdı. Qapını zərbə ilə çırpıb həyətin ortasında dayandı.
- Cəmilə,
Cəmilə təlaşla gördüyü işi yarıda qoyub həyətə yüyürdü.
- Camal, nə olub? Nə baş verir?
- Anamın etdiklərindən xəbərin var?
Cəmilə ani sualdan çaşsada özünü ələ alıb asta səslə dilləndi.
- Hə... Burda oldu. Nazəndə işdən qayıdırdı.
- Dəli olacam...
Camal iki əli ilə başını sxıb həyətdə var gəl etməyə başladı.
- Bacı sən buna necə izin verdin?
- Anamın qəzəbini bilmirmiş kimi danışırsan. Onun hikkəsi qarşısında mən nə edə bilərdim ki? Biranda qızın üstünə necə çullandısa heç bilmədim nə baş verir.
- Çox incitdi onu?
Cəmilə başını yelləməklə yetindi.
- Of ana, of.
Camal iti addımlarla ordan ayrılıb Nazəndənin evinə doğru yol aldı. Əsəbdən əlləri tir - tir əssədə buna fikir vermədən qaçmağa başladı. Nə edəcəyi haqqında heç bir fikri olmasada Nazəndəni görməli idi.
- Naz...
Çatdığı zaman qapını açıb birbaşa həyətə addımladı. Nazəndə adəti üzrə pilləkana oturub başını əlləri arasına almışdı. Camalın səsini eşidən kimi başını qaldırıb qəzəblə süzdü onu. Gözləri dolu - dolu baxırdı. Üzündəki yaraları və məyusluğu Camalın canından - can alırdı.
- Nə işin var burda?
- Naz, mən indi eşitdim. İnan ki, mən çox pis oldum. Mən anamın adına səndən...
- Get burdan!!
Nazəndə Camalın sözünü yarıda kəsdi.
- Nə?
- Eşitmədin? Rədd ol burdan!!
Camal təəccübdən yerində donmuşkən Nazəndə ayağa qalxıb qışqırdı. Gülər xanım qızının səsinə qaçaraq çölə çıxdı.
- Naz, mən...
- Nə mən, mən salmısan. Hər şey elə sənə görə olur. Camal, mən sənə nə dedim? Olmaz dedim. Boşanmış qadınla subay oğlan olmaz dedim. Dinləmədin məni. Axırı nə oldu? Bütün kəndə biabır olan, adı pozğuna çıxan, canı yanan yenə mən oldum. Mən indi camahatın üzünə necə baxacam?
- Naz, mən hər şeyi yoluna qoyacam.
Nazəndə əllərini yumruq halında sıxaraq Camalın sinəsinə döyəcləyib ağlamağa başladı.
- Çıx həyatımdan çıx. Lazım deyil heç nə yetər ki, çıx