1-ci hissə

İnsanlar hər zaman deyərdi-keçmişini bilmədən gələcəyində xoşbəxt olmaq mümkün deyil. Əvvəllər buna inanmazdım. Hətta gülərdim. Çünki niyə insan keçmişindəki səhvləri xatırlayıb gələcəyində kövrəlsin ki? Mən unutmaqdan qorxmazdım heç vaxt. Amma səhv fikirdəymişəm. İnsan keçmiş olmadan bir heçdi. Əgər keçmişindəki səhvləri xatırlayıb dərs almasan gələcəyində də eyni səhvlərə yol verərsən.
Amma mən xoşbəxtəm yenə də. Ən azından sadəcə 2 ayımı xatırlamıram. Ailəmi,bacımı,xalsmı xatırlayıram. Sadəcə Muradın dediyi o unudulmaz sevgini xatırlamıram. Off. Məni burda dustaq saxlanaqla nəyi xatırlatmağa çalışır ki? Məcburi yox. Zamanla xatırlamalıyam.
Zeynəb bu fikirlə özünü boğurdu. Xatırlamaq istəyirdi. O sevgini,o anları yaşamaq. Amma heç nə zatırlaya bilmirdi. Pəncərı qarşısında oturub bütün günü ağlamaqla çarə tapırdı. Murad səssizcə otağın qapısın açdı. Əvvəlcə seyr etdi o çox sevdiyi məsum qadınını. Sonra əsəbləşdi ona bu günləri yaşadan adamı tapa bilmədiyi üçün. Bir əli qapının qulpunda qalmışdı bir əlini də yumruq tutub yavaş-yavaş divara vururdu. Bu anda Zeynəb onu gördü. Gözləri dolmuş halda baxdı Murada.
--məni burda boşuna tutursa . Onsuzda heçnə xatırlamayacam.
Murad dərindən nəfəs aldı. Yavaşca içəri girdi. Zeynəbı yaxınlaşdı. O qədər yaxınlaşdı ki Zeynəb həyəcandan nəfəs ala bilmirdi. Əlini saçında gəzdirdi. Sonra dodağlarında gəzdirdi əlini. Gözlərnin içinə baxdı. Zeynəb özünü ələ alıb danışmağa başladı.
--neyləməyə çalışırsan bilmirəm. Amma bu heç nəyi dəyişmir. Əmin ol
--səndə heç nəyi dəyişdirməyə bilər Zeynəb. Amma mənim hisslərimi daha da gücləndirir. Sənə hər toxunduğumda daha çox bağlanıram sənə. Daha çox arzulayıram səni. Sən indi başa düşməyə bilərsən. Amma bil ki nəfəs aldığım müddətcəsənə məndən başqa heç kim toxuna bilməyəcək. Heç kimin səni sevməyə ixtiyarı yoxdu
Murad bu sözləri deyib otaqdan çıxdı. Amma indi Zeynəb üçün daha çox çətin idi. Sanki bu oğlan özünə bağlamağın yolunu yaxşı bilirdi. Olduğu yerdən tərpənə