Səni tanımasamda artıq hər gecə düşüncə nələr cəkdiyini bilirəm...
Yatağına girib ilk növbədə bir az internetdə oyalanırsan . Oyalandığın ilk yer böyük ehtimalla instagramdı. Daha sonra burda bir əskiklik hiss edib çıxırsan burdan . Ürəyin onun profilinə baxmaq istəyir...Amma sən baxmırsan... Hey sənə deyirəm,kimi aldadırsan axı ? Baxmayacam deyibdə sonra yenə o profilə baxan sənsən. Birdə seni incidəcək daha bir şey yazım. Onun paylaşdığlarını öz üstünə götürürsən. Amma yanılırsan ... Onun paylaşdığları sənə aid deyil... O səni heç düşünmür belə... O səni sadəcə yaxın dostu,yaxın bir tanışı kimi görür ... Amma ya sən? Sənsə hər gecə özünü üzürsən . Nəyə və kimə görə? Artıq profillərə baxmağı kəs! Şəkillərini telefonundan sil! Göz yaşlarını da boşuna axıtma! Düşün bir... Ona sən lazım olsaydın, indi səni bu düşünceler ardında qoymazdı. O,sadəcə pis olanda sənə ehtiyac duyur ... Hansıki bilirki ,sən onu dinləyib ona köməy olacaqsan . Sizi"yarabandı" kimi görən insanların yanından səssizcə uzaqlaşın... Onlara verilə biləcək ən böyük dərs budur. Nə vaxta qədər sən acı çəkmək məcburiyyətindəsən ? Tək dərd budur? Bilirəm əslində... Hər gecə özünə çoxlu sözlər verirsən... Amma heç birin tutmursan... Tutmağın üçün qısa bir hekayə yazıram. "Bir gün marketə hardasa yaşı 60_dan yuxarı olan qoca bir dayı gəldi. Beli bükülmüş, saçları ağarmış,əlləri qırışmış idi. ... Satıcıya yaxınlaşıb"mənə iki dənə yumurta verin"dedi. Bu cümlə heç kimə təsir etmədi elə deyilmi? Amma mən sizə bir də bunun görünməyən tərəfini deyim. Bu dayı bu sözü 'utana-utana,çox əzgin bir şəkildə "dedi. Cibindən isə sadəcə 40 qəpik çıxartdı...'
İndi siz düşünün dəyər sizcə?
Mən hər şeyi əslində çox gözəl bilirəm...