iki yol arasında qalmışdı. Ya oğlunu həmişəlik itirəcəkdi ya da fədakarlıq edib Nazəndəni qəbul edəcəkdi.
- Ana qardaşımın xoşbəxt ya da bədbəxt olması sənin iki dodağın arasındadır.
Cəmilə sözləri ilə yalvarırdı sanki.
- Camal, heç bir ana övladının bədbəxt olmağını istəməz. Əgər belə xoşbəxt olacam deyirsənsə... Nə deyirəm evlən.
Fərəh xanımın qərarından sonra meydan da elə bir coşğu, elə bir sevinc yaranmışdı ki, sanki Nazəndəni qınayanlar onlar deyildi. Elə Nazəndə özüdə çox sevinmişdi. Bu olanlardan sonra Camala "yox" deyə bilməzdi. Bunu demək heç içindən gəlmirdi də. Yenidən xoşbəxt ola bilərdi üstəlik sevdiyi adamla.
Nazəndə Fərəh xanıma yaxınlaşıb asta səslə danışmağa başladı.
- Fərəh xala, sizi yaxşı başa düşürəm. Heç bir ana evli olub ayrılmış birini oğluna laiq görməz. Sizin yerinizdə mən olsaydım da əminəm ki, reaksiyam eyni olardı. Oğlunuz üçün, onun xoşbəxt olmağı üçün bu izdivaca razı olduğunuzuda bilirəm. Məndə sizə söz verirəm, Camalın xoşbəxt olması üçün və sizin qəlbinizi qazanmaq üçün əlimdən nə gəlirsə edəcəm.
15 il sonra. 2000 – ci illərə yaxın.
"JİQULİ” markalı maşın qapıda dayandığında günəş öz isti şualarını kəndə çoxdan yaymışdı. Bu yay isti keçəcəkdi. Televizor xəbərləri eləcə də qəzetlər bundan bəhs edirdi.
Camal maşından enib həyət qapısını açdıqdan sonra maşını həyətə sürdü.
- Oğlum, xoş gəldiniz.
Fərəh xanım cəld irəli yüyürdü. Camaldan sonra Nazəndə ilə də görüşdü.
- Bircə deməyin ki, bu dəfə də tez qayıdacaqsınız?
- Yox anacan, 3 aylıq məzuniyyətim var.
- Xalacan, sizə söz verdik axı bu yay burda olacayıq.
Nazəndənin üzündəki buruq ifadə Fərəh xanımın gözlərindən yayınmamışdı. Yaxınlaşıb bir qədər asta tonda dilləndi.
- Nəsə olub?
- Danışarıq sonra.
Ötən 15 - il ərzində çox şey dəyişmişdi. Camal ilə Nazəndə o gündən sonra söz, nişan eləmədən birbaşa toy edib evlənmişdilər. Camalın məzuniyyəti bitib Bakıya döndüyü zaman ürəyinin digər yarısı kəntdə qalırdı. Ona görə də həftənin cümə günü işdən çıxdıqdan sonra gecə