ə ilə kəndə gəlirdi. 2 gün belə Nazəndənin yanında qalmaq ona yetirdi. Elə Nazəndə üçün də... Həftə sonlarını, Camalın gəlişini iplə çəkirdi. Fərəh xanımın ona olan soyuq münasibətini, atmacalarını Camalın bir sarılıb öpməsi unutdururdu ona. Nazəndə heç olmadığı qədər xoşbəxt keçirirdi həftə sonlarını. Fərəh xanım Nazəndəni oğluna xatir qəbul etmişdi ancaq heç cürə qıza isinə bilmirdi. Nə qədər soyuq olsada Nazəndə onun bir sözünü iki etmir, dilindən "baş üstə xalacan" sözü əksik olmurdu. Bu bəzən Fərəh xanımı qıcıqlandırırdı amma onun bucür davranması özüdə bilmədən qəlbində Nazəndəyə qarşı məhəbbət yaradırdı. Artıq heç kim kəntdə Nazəndə haqqında tək kəlimə danışmırdı, danışan olsa da Fərəh xanım özü susdururdu. Zaur müəllim də ilk başlarda Nazəndə ilə soyuq idi. Ancaq zaman keçdikcə o, da Nazəndənin onlara qarşı hörmətini görüb gəlinini sevməyə başlamışdı.
Beləcə günlər bir - birini əvəz edirdi. Bir müddət sonra Fərəh xanım və Zaur müəllim qərara gəldilər ki, Nazəndə də Camal ilə bərabər Bakıya getsin. Bu fikir hər kəsin ürəyincə olmuşdu. Həm sevənlər ayrı qalmırdı həm də Camal yollardan yığılırdı.
Camal iş yerinin yaxınlığında ikisinin yaşaya biləcəyi çox gözəl bir mənzil satın almışdı. Bakı onların məhəbbətini daha da artırmışdı. Həftə sonları çıxıb gəzir əylənir, kinoya teatra gedirdilər. Bərabər vaxt keçirmək onlar üçün əvəzolunmaz olurdu. Bəzən ailələri Bakıya gəlir, bəzəndə onlar kəndə gedirdi. Fərəh xanım zaman içində Nazəndəyə qarşı tamamən yumşalmışdı. Çünki görürdü oğlunun neçə xoşbəxt olduğunu, xoşbəxtlikdən gözlərinin parladığını.
Nazəndənin ailəsində də hər şey yolunda idi. Tahir Bakıda işlədiyi müddətdə tanış olduğu bir qadınla ailə həyatı qurmuşdu. Məhbubə çox mehriban qadın idi. Daha əvvəl yaşadığı uğursuz evliliyin izlərini silmək üçün Tahir ilə bərabər kəndə yerləşmiş mal - qara ilə məşğul olurdular. Tahirin uşaqlarına gözü kimi baxırdı. Bir oğlu olmuşdu Məhbubənin. Azadədən isə heç bir səs - soraq yox idi. Tək eşitdikləri qoşulub qaçdığı