MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 15.

Nazəndənin fəryadı qarşısında Camal özünü tamam itirirdi. Dözə bilmirdi onun bu halına.
- Naz, yalvarıram etmə belə. Mənə güvən qurban olum.
- Bəsdi bəsdi.
Nazəndə ağlayır, qışqırır, daha bərk vururdu.
- Güvənmirəm, əl çək məndən. Bərbad həyatımı daha betər hala gətirdin. Əl çək artıq məndən. Mənim həyatım düzəlmir, düzəlməyəcək də Camal. (Səsini nisbətən qısaraq davam etdi) Başa düş artıq düzəlmək əvəzinə hər şey daha da çıxmaza düşür. Yalvarıram artıq məndən uzaq dur.
- Mənə öl de, ölüm amma uzaq dur demə. Bu qədər vaxt sənin həsrətinlə yaşamışam. Artıq mümkün deyil.
Camal Nazəndədən sözün əsl mənasında sevgi dilənirdi... Gözlərindən yaşlar süzülməyə başladı. Camalın göz yaşını gördüyündə Nazəndə susub qalmış qolları yana düşmüşdü.
- Camal, oğlum sizdə alınmaz. Get artıq burdan. Ananın ahı və narazılığı üzərinə yuva qurulmaz, qursanız da xoşbəxt ola bilməzsiz get burdan.
Gülər xanımın asta səslə dediyi sözlər qarşısında hər ikisi tərpənmədən bir - birinə baxırdı. Yolun sonuna çatmışdılar... Bunu bilmək ikisinində qəlbini paramparça edirdi. Çünki onların məhəbbəti çox dərin idi. Bir - birilərinin yaşlı gözlərində yox olurdular.
- Yenəmi sənsizlik?
Camalın çarəsizcə verdiyi suala heç bir cavabı yox idi Nazəndənin. Başını əyib baxışlarını torpağa sabitlədi.
- Məni heç düşünmürsənmi Naz? Bu həsrətə necə dözərəm?
Nazəndənin susması Camalın əsəblərini tarıma çəkirdi. Qollarından yapışıb qışqırmağa başladı.
- Bəs mən nə olacam? Mənə heç yazığın gəlmirmi?
- Məni başa düş. Mən bu saatdan sonra deyil evlənmək adını belə çəkə bilmərəm.
- Başa düşmürəm, düşməyəcəm də.
Camal biranda Nazəndənin əlindən tutub çəkişdirməyə başladı.
- Gəl mənimlə.
- Hara? Camal burax əlimi... Nə edirsən burax.
Camal Nazəndənin çığırışlarına məhəl qoymadan əlindən tutub çəkişdirərək həyətdən çıxdı.
- Ay bala, nə edirsən?... Burax qızı, burax.
Gülər xanımın da qışırıqlarını eşitməzdən gələrək iti addımlarla Cəmiləgilə tərəf