piknikə gedirdik.
Nazəndənin gözləri dolmuşdu əsəbdən. Qəzəblə Camalı başdan ayağa süzərkən biranda xatırladıqları ilə üzündə güllər açdı.
- Of Camal, məndə səni dinləyirəm bayaqdan.
- Nə oldu?
- Mən Gülfəm xanımı tanıyıram axı... Onun nəvələri elə səninlə eyni yaşdadı.
- Bıy unutdum.
Camalın iş üstündə tutulmuş körpələr kimi üzünü turşudaraq verdiyi reaksiya Nazəndənin ürəkdən gülməsinə səbəb oldu. Camal da ona qoşulmuş gülməyə başlamışdı. Hər ikisinin qəh - qəhə səsləri ətrafı öz ağuşuna almışdı.
- Ana, onlara bax,
Fərəh xanım baxışlarını Cəmilənin göstərdiyi istiqamətə yönəltdi. Onların bir - biriləri ilə zarafatlaşıb gülüşmələrini gördükcə ürəyi dağa dönürdü. Xəfifcə gülümsəyib bir daha şükür etdi. Nə yaxşı ki, Camal anasının inadını qıra bilmiş və onu razı salmışdı. Əks halda heç vaxt oğlunu bucür xoşbəxt görə bilməyəcəkdi. İnadını yeridib Camalı öz ürəyinə yatan qızla evləndirsəydi, onun həyat yoldaşı ilə belə uşaq kimi zarafat edib ürəkdən güldüyünü də görməyəcəkdi.
- Çox şükür Allaha, Camal çox xoşbəxtdi. Rəbbim onların xoşbəxtliyini övlad sevgisi ilə taclandırsın.
- Amin.
Cəmilənin içdən duasına hərə bir ağızdan amin demişdi. Bu xəbəri hər kəs gözləyirdi. Hər il qurbanlar kəsilib nəzirlər paylanırdı.
Axşam düşdüyündə həyətdə, ağacın altında böyük bir süfrə quruldu. Nazəndənin ailəsi eləcə də Camalın bacıları və onların ailələri həmin süfrədə öz yerlərini almışdılar. Şən keçən məclisdə badələr dolub boşalırdı. Hər sağlıq Nazəndə və Camalın şərəfinə qalxır onların ünvanına xoş arzular, gözəl diləklər səslənirdi. Nazəndə unutmuşdu o axşam hər şeyi, bütün yaşananları, keçmişi eləcə də halhazırkı vəziyyəti. Deyib gülərək və olduqca şən əhval - ruhiyyə ilə gecəki məclis sona yetmiş hər kəs evinə dağılışmışdı. Nazəndə yır - yığış etdikdən sonra otağına qalxdı. Camal çoxdan yatmışdı. Üstünü dəyişdikdən sonra Nazəndə yerinə uzanıb başını Camalın sinəsinə sıxdı. Qeyri - ixtiyari gözləri dolur, görünməz bir əl boğazını sıxırdı sanki. Bundan sonra