ikinci dəfə evlənsin. Öz qanından, öz canından övlad sahubi olsun.
Fərəh xanım Nazəndənin bayaqdan qıvranaraq övladlıq götürmək istədiyini deyəcəyini zənn etmişdi. Hətta ürəyində buna etiraz edəcək cümlələr hazırlayırdı. Amma yanılmış və sözün əsl mənasında şok olmuşdu. Hətta təəccübdən ağzı açıq qalmışdı desək yerinə düşər. Çünki bunu heç gözləmirdi. Bu fikir öz ağlına gəlməmiş deyildi. Onun təəccübünə səbəb olan bunu məhz Nazəndənin təklif etməsi idi. Özü, qızları ya da elə Camal belə bir şey istədiyini desəydi təəccüblənməzdi amma indi Nazəndə deyirdi. Yəni özü öz əlləri ilə üstünə günü gətirmək istəyirdi. Bunu ancaq həqiqətən sevən bir qadın edə bilərdi.
- Sən nə dediyinin fərqindəsən?
- Fərqindəyəm... Yaşımız ötüb keçir Fərəh xala. Camalın yaşıdları az qala nəvələrini məktəbə aparıb gətirir. İkimizin uşağımız olmursa bir kənarda oturub talehimizə razı olası deyilik. Əlbət burda da var bir hikmət.
- Nazəndə, sən necə bir ürəyə sahibsən?
- Camal ilə dolu bir ürəyə.
Araya dərin bir süküt çökmüşdü. Bu Nazəndə üçün heç də asan bir şey deyildi. Sevdiyi adamı başqa bir qadınla paylaşmaqdan söhbət gedirdi. Amma başqa çıxış yolu görmürdü. Camal onun ikinci həyat yoldaşı idi və bir daha boşanıb başqası ilə evlənəsi deyildi. Ancaq Camal bunu edə bilərdi həm də heç ayrılmadan.
- Sən buna razı ola bilərsən?
- Xalacan, mən sizin tərəddütlərinizi başa düşürəm. İnanın ki, çox düşündüm. Xala, mən Camalı çox sevirəm, hər şeydən çox. Mən ona övlad verə bilmirəmsə Camal uşaqsız qalası deyil. Razıyam... Onun övladları mənim gözümün nuru olacaq.
- Yaxşı bəs Camalı necə razı salacayıq? Bunu qəbul etməyəcək.
- Edəcək... Etməlidi... Başqa yol yoxdu. Mənim qüsuruma görə Camal tənha qalmamalıdı.
- Bu sənin qüsurun deyil. Bu sözü birdə eşitməyim.
Nazəndə yavaşca başını yellədi.
- Sizdən istədiyim mən bu məsələni açdığım zaman mənə dəstək olun.
- Camal razı olmayacaq.
- Bilirəm... Amma nə olur olsun onu razı salmalıyıq.
Nazəndə cümləsini tamamlayıb ağır addımlarla