a otağına qalxarkən Fərəh xanım arxasıyca qızı süzdü. Ona etdikləri ağlına gəldikcə qadın vicdan əzabından qovrulurdu. Nazəndənin gücünə heyran qalmamış deyildi. Nələr yaşamışdı yenə də öhdəsindən gəlməyi bacarmışdı. Onun yerində başqası olsaydı bacarardı? Yox əlbəttə çoxdan alın yazısı ilə barışıb bir kənarda oturmuşdu. Özünü biranlıq Nazəndənin yerinə qoydu və necə çətin olduğunu anlaması çox çəkmədi. Qadınlıq qururunu ayaqlar altına atmışdı Nazəndə. İndi daha yaxşı başa düşürdü onların məhəbbətini. Bunun üçün gecikmiş olsa da artıq başa düşürdü.
Nazəndə otağına keçib qapını bağladıqdan sonra olduğu yerə çökdü. İçində yığılıb qalan göz yaşını sərbəst buraxaraq hönkürməyə başladı. İndi də övlad sevgisinə həsrət qalacaqdı, indi də bununla imtahan edilirdi. Hər şeyə, bütün yaşadıqlarına üsyan edərcəsinə ağlayıb ürəyini boşaldırdı.
Axşam Camal evə gəldiyində Nazəndə çoxdan özünü toplamış otaqdan çıxmışdı. Zaur müəllim yemək sonrası qardaşının evinə qonaq getmişdi. Nazəndə isə çayları süzüb masaya düzdükdən sonra Camalın yanında oturdu.
- Camal, biz sənə bir şey demək istəyirik.
Camal gözlərini qıyıb baxışlarını anasının və Nazəndənin üzündə gəzdirdi.
- Nəsə olub?
- Biz... Yəni Fərəh xala və mən... Mən...
- Naz, de ürəyim çəkildi.
- Camal, biz sənin ikinci dəfə ailə qurmanı istəyirik. Uşaqların olsun.
Camalın əlləri titrəməyə başlamışdı həm çaşgınlıqdan həm də qəzəbdən.
- Həkim demişdi ki, belə bir ehtimal var. Bizdə sınayaq bəlkə bu yolla sən ata oldun. Allahın məsləhətinə şükür, ikimizin olmursa sənin olsun. Əmin ol ki, mən uşaqları çox sevəcəm.
- Naz, bəsdi çərənlədin! Bu dediklərinin heç biri olmayacaq! Çıxart ağlından. Əgər mənim uşağım olacaqsa onun anası yalnızca sən olacaqsan.
- Camal, dinlə məni...
- Naz!!! Dedim ki, çıxart ağlından. Sözü təkrar elətdirmə!
- Qışqırma qıza!
Fərəh xanım Camalın qışqırmasına dayana bilməyib onu susdurmuşdu. Nazəndə başını əyib için - için ağlamağa başladığında qadını olan qalan əsəbidə tarıma çəkildi.
-