MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 16.

Bir söz var, deyirlər "Kiminin əvvəli, kiminin axırı". Nazəndənin nə əvvəl nə də axırda bəxti gətirməmişdi. Xoşbəxt günlər yaşamamış deyildi, hələ də Camal ilə evləndikdən sonra... Nazəndə o zaman fərqinə varmışdı qadın olduğunun. Camalın sevgisi bitməz - tükənməz səmaya bənzəyirdi. Çox sevdiyi həyat yoldaşına qarşı heç vaxt tutqun olmur daima günəşli olurdu. Nazəndə xoşbəxt idi Camal ilə. Amma həyat onu imtahana çəkməkdən yorulmurdu. Xoşbəxtliyi həmişə yarım qalırdı. Ana olmağı, sevdiyi adamın qucağına bir körpə verə bilməyi hər şeydən çox istəsə də mümkün olmurdu. Müalicələrin heç biri işə yaramırdı. Yorulmuşdu artıq... İynə - dərmanlandırdan, və bu dərmanların təsirindən ruh kimi günü başa vurmaqdan çox yorulmuşdu. Həkimlərə öz şəxsi həyatları haqqında danışdıqca yazıq qız utancından əriyib bitirdi. Bir sözlə Nazəndə bezmişdi və bu həqiqəti qəbul edirdi. O, ana ola bilmirdi.
Ona görə də kəndə gələrkən çox ciddi bir qərar vermişdi. Hələ ki, bu haqda Camala heç nə demirdi çünki ilk öncə Fərəh xanımla danışıb doğrumu yalnışmı qərar olduğunu məsləhətləşmək istəyirdi.
- Naz, qazan gətir kababı qoymağa.
Camalın səslənməsi Nazəndəni fikirlərindən ayırmışdı. Qazanı götürüb Camala yaxınlaşdı.
- Camal,
- Aycan.
- Anamgil gələcək?
- Gələcək canım.
- Əllərinə sağlıq, kabab çox gözəl görünür.
- Sağol əzizim. Əlbəttə gözəl görünəcək mən bişirirəm axı.
- Yaxşı görək az təriflə özünü.
- Bunu tək mən demirəm ki, iş yerində Gülfəm xanım var. Keçənlərdə ad günü olacaqdı. Mənə dedi ki, Camal sən qəşəng kabab çəkirsən gəl sən bişir. Amma kəndə gəldik deyə gedə bilmədim.
Əslində Camalın danışdıqları hamısı yalan idi, elə ordaca uydurmuşdu hamısını. Çünki Nazəndənin əsəbləşməsi, qısqandığı zaman gözlərindən alov çıxması Camala zövq verirdi. Bunun üçündə heç bir fürsəti qaçırmırdı.
- Camal...
- Aycan,
- Kimdi o, Gülfəm? Həm nə bilir sənin necə kabab bişirdiyini?
- Əvvəllər yəni evlənməmişdən qabaq işçilər hamımız tez - tez