evimizdən körpə səsi gəlsin. Çox şey istəmirəm ki? Belə ikimiz də yarım qalırıq.
- Niyə yarım oluruq? Mən sənə yetmirəm?
- Of Camal, söhbəti başqa yönə çəkmə. Əlbəttə yetirsən.
- Bəs nə Naz, nədir dediyin? Bir qərar verirsən, bu belə olsun deyirsən amma məni düşünmək heç ağlına belə gəlmir.
- Camal, haqsızlıq edirsən... Mən yalnızca səni düşündüyüm üçün deyirəm bunu. Mənim olmursa heç olmasa sənin uşağın olsun.
- Sənə kim dedi ki, sənin uşağın olmur?
- Gör neçə il oldu, olmursa olmur deməkdir... Zorlaşdırmağın nə mənası var.
- Başqa həkimə gedərik, başqa ölkəyə gedərik.
- Mən artıq yoruldum başa düş. Həkimlərə şəxsi həyatımızı danışmaqdan yoruldum.
- Nə etməliyik axı? İstəyiriksə ki, uşağımız olsun bunlara qatlaşmalıyıq.
- Yox... Qatlaşmaya bilərik... Mənim dediyimi qəbul eləsən hər şey daha yaxşı ola bilər.
- Yaxşı bəs sən?
Camal bezgincə sualını ünvanladı.
- Mən hər zaman yanında olacam.
- Yadındadır gəldiyimiz gün? Səni qısqandırmaq üçün ağlıma gələnləri uydurdum və bacardım. Necə qısqanmışdın məni? Sən belə bir şeyi qaldıra biləzsən Naz. Heç mən özümdə səndən başqa birinə toxuna bilmərəm. Ağlından çıxart bu fikirləri. Sabahdan başlayacam araşdırmağa, hara məsləhətlidi ora gedərik. Mənim uşağım olacaqsa anası sən olacaqsan unutma. İndi yat gecən xeyrə.
Camal cümləsini tamamladıqdan sonra təkrar uzanıb gözlərini yumdu. Nazəndə susub qalmışdı. Əlavə nəsə desəydi bu Camalı qəzəbləndirməkdən başqa heç bir işə yaramayacaqdı. Ona görə sakitcə yerinə uzanıb özünü yuxuya təslim etdi.
1 ay sonra.
Günəş şualarını kəndə təzəcə yaymağa başlamışdı Nazəndə yuxudan oyandığında. Fərəh xanım somavara od salmaqla məşğul idi. Nazəndə yaxınlaşıb dilləndi.
- Sabahınız xeyir xala.
- Sabahın xeyir. Neçə gündü soruşa bilmirəm Camal ilə heç danışa bildinmi?
- 1 aydır Cəhd edirəm amma dinləmir.
- Nazəndə, mən sənin fikrini dəstəkləyirəm və hər zaman yanındayam.
Saat xeyli irəliləmişdi ki, Camal oyanıb çardağa gəldi.
- Başım çox ağrıyır. Mənə bir ağrıkəsici gətir