r Naz.
Nazəndə süzdüyü çayı masaya qoyub dərman gətirməyə getdi. Fərəh xanım fürsətdən istifadə Camala tərəf döndü.
- Bəsdi qızı üzdüyün. Görmürsən halını? Fikirdən başını yerdən qaldıra bilmir. Hər nə deyirsə sənin üçün deyir.
- Ay ana, başa düşün mən ondan başqasına baxa bilmərəm. Ailəyə, isti yuvaya ehtiyacı olan o qədər uşaq var ki... Lazım olsa gedib onlardan birinə ailə olarıq amma başqasını gətirmərəm.
- Başqasının uşağına atalıq etməkdənsə öz uşağına, öz qanından, öz canından olan uşağa atalıq et. Bunu yaşayan tək siz deyilsiniz oğlum, o qədər ailə var ki, uşağı olmayan. Amma bir yol tapırlar övlad sahibi olmaq üçün. Sənin həyat yoldaşın sənin üçün özünü qurban verib sənə yol göstərir. Həm sən mənə nə söz vermişdin?
- Nə söz vermişdim?
- Nazəndə ilə evləndiyində demişdin ki, sənin xəyallarını gerçəkləşdirmək üçün əlimdən gələni edəcəm. Camal, mənim tək xəyalım sənin uşağını yəni nəvəmi görməkdir. Oğlum, atanın da mənim də bir ayağımız qəbirdədir. Bunu bizə çox görmə.
Nazəndə dərmanı masaya qoyub Fərəh xanımın yanına oturdu.
- Camal, mən sənə, məni tərk et ya da boşa demirəm. Mən ömrüm yetdiyincə sənin həyat yoldaşın olaraq qalacam. Sadəcə istəyirəm uşağın olsun ona görə evlən deyirəm. Bax günü gündən yaşımız ötür, artıq nə sən əvvəlki Camalsan nə də mən əvvəlki Nazəndə... Sənin uşaqlarına da yoldaşına da gözüm kimi baxacağımdan şüphən olmasın.
Camal sözün əsl mənasında iki yol arasında sıxışmışdı. Yavaşca başını yellədi.
- Necə istəyirsiz elə olsun.
Onun razılaşmağına Nazəndə çox sevinmişdi həm Camal üçün həm də özü üçün.
Baldızları ilə bərabər uyğun qız axtarmağa başlamışdılar. Nə acı idi ərinə başqa qadın axtarmaq. Nazəndənin nə qədər canı yansada bunu etməyə davam edirdi. Düzdü Camal əvvəl ki, kimi gənc deyildi. Biraz kökəlmiş, saçlarının çox yerlərinə dən düşmüş, 40 - 41 yaşlarında bir kişi idi. Amma ruhu, qəlbi cavan idi və üstəlik hələ də qadınların diqqətini çəkəcək qədər yaraşıqlı idi. Nazəndənin gözündə onun əri dünyanın ən yaraşıqlı