ən cavan adamı idi.
Günlər durmadan irəliləyirdi. 1 həftə ötsə də Nazəndənin axtarışı nəticə vermirdi. Camala uyğun ən əsasıda ikinci qadın olmağı qəbul edəcək qadın tapmaqda çətinlik çəkirdilər. Fikirli halda çardaqda oturmuşdu ki, Cəmilə gülümsəyərək həyətə daxil oldu.
- Nazəndə, necəsən?
- Belədə, pis deyiləm. Sən?
- Məndə yaxşıyam. Sənə bir xəbərim var, kefin açılacaq. Nəhayət ki, axtardığımız kimi birini deyəsən tapdıq.
- Doğurdan?
- Ay qız, bu nə sevincdi? Görən olsa elə biləcək ərindən bezmisən.
- Nə edim Cəmilə? Çox istəyirəm Camalın uşağı olsun.
- Bilirəm canım.
- Yaxşı de görək kimdi? Kimlərdəndi?
- Mənim qonşumun uzaq qohumudu, başqa rayondandı. Qonşum hər şeyi danışıb o, da razılaşıb.
- Necə biridir?
- Bir dəfə evlənib. 3 ayın gəlini imiş yoldaşını yol qəzasında itirib. Elə həmin vaxt hamilə imiş stresdən körpəsini də itirib. Sonra ailəsi çıxardıb gətirib.
- Allahın işinə bax Cəmilə, yaralarımıza məlhəm olsun deyə umud bəslədiyimiz qadının özü də yaralıdı.
Nazəndənin gözləri dolmuşdu.
- Mənim gözəl Nazəndəm, siz onun yaralarını saracaqsız o, da sizin.
- İnşAllah... Yaxşı bəs adı nədir.
- Firəngiz.
Firəngiz... Nazəndənin rəqibi... Düzdü sevinirdi amma qəlbi elə göynəyirdi ki, sanki küt bir alətlə ürəyini döyəcləyirdilər. Nə də olsa üstünə günü gəlirdi. Camalı aldığı nəfəsə qısqanan Nazəndə, indi öz əlləri ilə başqa qadına verirdi.
Günlər bir - birini əvəz edirdi. Firəngizin ailəsi razılaşmışdı qızlarını Camal ilə evləndirməyə. Sadə bir qonaqlıqla Firəngizi öz evlərinə gətirəcəkdilər. Həmin gün evdə təlaş olsa da Camal sanki yasda idi. Qaşlarını çatıb bir küncdə oturmuşdu. Gözlərini Nazəndənin üzərindən bir an belə ayırmırdı, elə bil onu ilk dəfə görürdü. Camalın onu izlədiyini gördükcə Nazəndə yalandan təbəssüm edir guya halından məmnunmuş kimi görünməyə çalışırdı. Ancaq qəlbi qan ağlayırdı. Belə ki, hiss etdiklərini çatdıra bilmək üçün kəlimələr kifayətsiz qalırdı. Onun halını bir tək Fərəh xanım başa düşürdü. Nazəndənin gizli -