MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 17.

Nazəndə yaşlı gözlərini pəncərədən gecənin qaranlığına sabitləmişdi. Göy üzündəki sayrışan ulduzların arasında ay, tək qaşlı üzük kimi parlayırdı. Nazəndə başını pəncərənin kənarına yaslayıb gecənin əsrarəngiz mənzərəsini izləsə də, fikri yaşananlarda idi. Bəzən yox olmağı diləyirdi və elə o an Camal gəlirdi ağlına, onun gülüşü, baxışları gəlirdi ağlına. Həmin vaxt Nazəndənin ürəyi elə sürətlə döyünürdü ki, yerindən çıxacaqmış kimi olurdu. O zaman anlayırdı ki, Camalın varlığı belə yetir ona.
Yavaşca başını çevirib saata baxdı. Gecə yarısını çoxdan keçsədə Camal hələ də evə gəlməmişdi. Tədirginlikdən narahatçılıqdan yazıq qız ağlamaq dərəcəsinə çatmışdı. Camal onu həyata bağlayan tək şey idi. Onun bir yanı əksik qalmasın deyə edirdi bunları. Ancaq Camal onu başa düşməməkdə dirənirdi.
Otaqda var - gəl etməyə başlamışdı ki, həyət qapısının səsini eşitdi. Camal gəlmişdi... Həyəcandan Nazəndənin əli - ayağı titrəsə də buna fikir vermədən otağın qapısını açdı. Elə qapını açar - açmaz ətrafa içki qoxusu yayılmışdı. Camal sanki Nazəndə yoxmuş kimi yanından ötüb yatağa tərəf addımladı. Köynəyini çıxarıb yerinə uzanaraq gözlərini yumdu. Bu qədər zaman olmuşdu onlar evlənəli, Camal tək bir gün belə Nazəndəni qucaqlamadan yuxuya getməzdi. Hətta yorğun belə olsa bu alışqanlığından əl çəkməzdi. Yerinə uzanıb bir qolunu açar:
- Gəl bura Naz, səni qucaqlamasam yorğunluğum çıxmaz. - deyirdi.
İndi isə kürəyini qıza çevirmişdi. Nazəndə alınsa da başa düşməyə çalışırdı. Bəlli idi ki, Camalın qəlbi çox qırılmışdı. Ancaq Nazəndənin də bu yoldan dönmək fikri yox idi. Yaxınlaşıb yatağın kənarına oturdu.
- Camal, danışmalıyıq.
- Yatmaq istəyirəm Naz.
- Bilirəm yatmırsan. Danışmalıyıq.
Camal heç bir söz demədən yorğanı başına çəkdi.
- Uşaqlıq etmə, qurban olum dinlə məni.
Camal anidən yatağında dikəlib Nazəndənin qollarından tutdu.
- Nəyi dinləyim axı sən mənə nə dediyinin, məndən nə istədiyinin fərqindəsən?
- Camal, istəyirəm