boşalt.
Nazəndə öz nakam gəncliyini Yasəməndə yaşatmış, onun oxuması, müəllimə olması üçün çox çalışmışdı. Yasəmən ilə aralarında çox güclü bir bağ yaranmışdı. İndi Nazəndənin bu halı Yasəmənin qəlbini paramparça edirdi. Yasəmən səssiz göz yaşı axıdarkən Nazəndə gözlərini bir nöqtəyə sabitləmiş eləcə dururdu. Ürəyində ki, sancı azalırdı getdikcə.
Səhər açılmış yeni bir gün başlamışdı. Axşamdan bura gözlərini belə qırpmayan Nazəndə yatağında dikələrək oturaq vəziyyət aldı. Qeyri - ixtiyari sol tərəfinə dönməsi və ordakı boşluq göz yaşlarının süzülməsinə səbəb oldu. Görəsən Camal da yanında Nazəndəni axtarmışdımı? Düşüncələr beyninə hücum çəkdikcə ağlamağı şiddətlənirdi. Hər şeyi indi dərk edərcəsinə bir qədər hönkür - hönkür ağlayıb ürəyini boşaltdı. Daha sonra özünü ələ alıb ayağa qalxdı. Camala gələcəm demişdi ona görə də hazırlaşıb həyətə endi. Saat çox erkən olduğundan Nazəndə adəti üzrə pilləkana oturub başını əlləri arasına aldı. Evə getdiyi zaman orda başqa qadın görməyə hazır olmalı idi. Onsuzda ürəyində axşamkı sızıltını hələ də hiss edirdi. Buna necə dözəcək necə tab gətirəcəkdi heç bilmirdi. Dərin bir ah çəkib gözlərini sıxdı. Çiynində bir əl hiss edib geri döndüyü zaman Yasəmənin məyus siması ilə qarşılaşdı.
- Gəl otur canım.
Yasəmən Nazəndənin yanına oturub başını çiyninə yasladı.
- Bibi, bilirsən mən uşaqlığıma dair xatırladığım məlum günlərdən başqa Camal əmi ilə sənin sevgindi... O gün, sənin əlindən tutub hər kəsə qarşı gəldiyi gün, mənim heç vaxt ağlımdan çıxmır ömrümün sonuna kimi çıxmayacaq da. Zaman keçdikcə dərk etməyə başladım onun nə demək olduğunu, Camal əminin səni necə qoruduğunu, hər kəsələ necə mübarizə apardığın... Mən tələbə olarkən sizdə qaldığım müddətdə sevginin nə olduğunu sizdə gördüm, sizdə öyrəndim. Hər kəsin arzu etdiyi kimi bir eşq yaşadınız. Sizdə dəyişməyən tək şey baxışlarınızdı. Camal əmi o gün necə baxırdısa indi də elə baxır. Bibi, siz o qədər güclü o qədər gözəl sevgi yaşadınız ki, heç kimə heç nəyə ehtiyacınız