z yoxdu. Nələrə dayandınız nələrə qatlaşdınız. İndi bu hal nə sənə nə də sevginizə yaraşmır.
Nazəndənin üzünə isti bir təbəssüm yayıldı. Camalın adının keçməsi yetərli idi bunun üçün.
- Düz deyirsən əzizim, o gündən bu yana Camal heç əlimi buraxmadı. Mən həyatı, yaşamağı, huzuru onda öyrəndim. Camal ilə evlənmiş olmağıma hər gün şükür edirəm, tək bir an belə keşgə demədim.
- Bibi, bəs o zaman niyə belə edirsən? Niyə başqası ilə evlənməsini istədin?
- Hər bir qadının arzusudur ana olmaq, sevdiyi adamın qucağına körpə verə bilmək. Mənim qara bəxtimə bu yazılmayıb. Amma Camal... Mən onu çox sevirəm Yasəmən. Camalın uşaqsız, yarım qalmasına könlüm əl verməz. Yaşadığımız sevgi bizə bəsdi. Bundan sonrasını da düşünməliyik.
- Bibi, axı belədə də sən yarım qalırsan?
- Yox əzizim, yanılırsan. Mənim əksik yanımı Camalın sevgisi və dünyaya gələcək körpə tamamlayacaq. Bizim iki seçimimiz vardı. Biri övladlıq götürmək bir də bu. Övladlıq götürəcəyimiz uşağı sevə bilməsəydik nə olardı? Bir uşağın həyatını məhv etmiş olardıq. Bu böyük məsuliyyətdi, kimsəsiz bir uşağa ailə ola bilməyi bacaramaya bilərdik. Amma bu uşaq Camalın öz qanından, öz canından olacaq. Hər kəs çox sevəcək. Mən isə ailəmin xoşbəxtliyi ilə yetinəcəm.
- Biraz daha səbr edə bilərdiniz. Bəlkə olurdu?
- Günlər aylar bir göz qırpımında keçir canım. Hər zaman sağ - salamat və həyatda qalası deyilik. Sabah nə olacaq, nə yaşayacıyıq bilinməz. Vaxt varkənə Camalı qucağında körpə ilə görmək istəyirəm.
- Onda bu halın nədir? Özün istədin bunu, özün etdin?
- Bu çox həssas mövzudu əzizim. Heç bir qadına bunu yaşamağı arzu etmirəm. Məni bu hala salan mənim yarımçıq qalan arzularımdır. Bilirsən, ilk gündən həkim mənə demişdi ki, prablemlərim çoxdur hamilə qalsam belə uşağı dünyaya gətirib - gətirməyəcəyim müəmmadır. Heç olmasa Camal tənha qalmasın.
- Bəs sən necə dözəcəksən?
- Yasəmən, sən bunları düşünmə. Gec oldu mən gedim artıq.
Nazəndə ayağa qalxıb ağır addımlarla evlərinə tərəf yol aldı. Heç bir qadın