istəməzdi belə bir şey yaşasın. Yasəmənlə dərdləşmək ona yaxşı gəlmiş ürəyini boşaltmışdı.
Nazəndə evə çatıb yavaşca qapını açdı. Həyətdə heçkim gözə dəymirdi. Çardaqda isə Camal tək başına buruşub oturmuşdu. Masadakı külqabı siqaret kötükləri ilə dolmuşdu. Bəlli idi ki, çoxdan burda idi.
- Camal, niyə təkbaşına oturmusan?
Yaxınlaşıb yanına oturaraq qolundan tutdu.
- Naz,
Camal Nazəndəni qucaqlayıb bağrına basdı.
- Bağışla məni, necə razı oldum bilmirəm bağışla.
- Etmə belə,
Nazəndə özünü geri çəkib üzünə gülüş yerləşdirdi.
- Camal biz çox gözəl bir sevgi yaşadıq, tam 15 il dolu - dolu bir həyat. Artıq düşünməli olduğumuz sonradır... Bundan sonra.
Nazəndə haqlı idi bəlkədə. Bundan sonra nə olacaqdı, onu düşünməli idilər.
Günlər bir - birini əvəz etdikcə Firəngiz bu evə, bu ailəyə yavaş - yavaş alışmağa çalışırdı. Onun ən böyük dəstəkçisi elə Nazəndə özü idi. 30 yaşı vardı Firəngizin, Nazəndə aralarındakı yaş fərqi elə də çox deyildi. Ancaq buna baxmayaraq Nazəndə ondan məsləhətini əsirgəmirdi. Çox fağır içinə qapalı bir qadın idi. Kim nə desə cavab verməz başnı aşağı salıb öz işi ilə məşğul olardı. Onun bu səssiz halının səbəbi Nazəndə üçün maraqlı idi.
- Firəngiz, çay süzmüşəm gəl bərabər içək.
Firəngiz çardağa keçib oturdu.
- İnciməzsənsə səndən bir şey soruşmaq istəyirəm?
- Əlbəttə buyur,
- Niyə bu qədər səssizsən?
Firəngizin dodaqlarında buruq bir təbəssüm dolaşdı.
- Əslində heç belə deyildim. Çox şən deyib - gülən biri idim. Amma yaşadıqlarım məni taman dəyişdi. Biz yəni rəhmətli həyat yoldaşım Mehdi. Biz eyni məhəllədə yaşayırdıq. Bir - birimizi çox sevdik, ən az sizin qədər... Mehdi evlənib rahat yaşamağımız üçün çox çalışdı. Mən isə hər zaman sevgi ilə onun yolunu gözlədim. O, istədiyini etdi evləndik. Amma qismətimiz yox imiş. 3 ay sonra onu da itirdim, ondan qalan yadigarı da. Onlarla bərabər məndə öldüm, ruhumu o məzara dəfn etdim. Əvvəllər heç danışmırdım, indi az da olsa danışıram.
Nazəndə əlinin tərsi ilə yanaqlarını qurulayıb