b Firəngizin əlini tutdu.
- Həyat hər kəsi bir cür sınağa çəkir.
- Sizin haqqınızda bizim rayonda da çox danışılırdı. Sənin niyyətin haqqında eşidəndə çox təəccübləndim. Bunun yanı sıra iradənə heyran olmadım deyil. Hansı qadın sevdiyi adamı paylaşmağı göz alar ki? Hələ də dillərə dastan olacaq qədər sevən bir qadın.
- Düzdü biz bir - birimizi çox sevdik. Amma bir həqiqət var ki, bizi valideyin ola bilmədik. Camal uşaqları çox sevir, onun uşaqlarla oynamağını bir görəsən... Biz sevgi dolu həyat yaşadıq yəni yaşadığımızı yaşadıq. Bundan sonrasını düşünməliyik.
- Nazəndə, bu qədər səmimi danışırıqsa mənim də demək istədiklərim var.
- Əlbəttə buyur,
- Mən bu izdivaca razı oldum çünki burda kimsə məndən sevgi ummayacaq bilirəm. Mənim ürəyim bir tək ona aid olub son nəfəsimə qədər də elə olacaq. 10 ildir mənim qəlbimin qapıları bağlıdır... Əbədi bağlıdır. İndi tək istədiyim tutuna biləcəyim övladım olsun. Bilirəm sizində istəyiniz o yöndədi. Amma qorxularım yox deyil. Qismət olub uşaq olsa əlimdən almanızdan qorxuram.
- Mən səni çox gözəl başa düşürəm əzizim. Ancaq əmin ola bilərsən ki, elə bir şey olmayacaq. Mənə inan, səni heç kim uşağından ayırmayacaq... Mənim tək istəyim Camalın ata olmağı, məndən sonra onun tənha qalmamağıdı.
- Niyə belə deyirsən?
- Elə belə...
Nazəndə ilə Firəngiz nə qədər rəqib olsalar da bir - birilərinə öz dərdlərini danışmağı bacarırdılar. Firəngizin tək dərdi tək istədiyi ana olmaq, Nazəndənin tək istəyi isə Camalın ata olmağı idi.
Günlər öz axarında davam edirdi. Firəngizin hamiləlik xəbəri bütün ailəni sevincə boğmuşdu. Ancaq Camalın üzü heç gülmürdü. Qəlbində bir yerlərdə ata olacağına sevinsədə Nazəndənin gözlərinə baxa bilmirdi. Onun istədiyini eləmişdi amma bu Nazəndəyə haqsızlıq etdiyi gerçəyini dəyişmirdi və bu gerçək Camalı günbəgün məhv edirdi.
Camalın 3 aylıq məzuniyyətinin bitməsinə sayılı günlər qalmışdı. Axşamüstü çardaqda oturub hər zaman olduğu kimi siqareti - siqaretə calayırdı.
- Camal,
Nazəndənin səsinə