MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 18.

- Camal.
Dodaqucu adını pıçıldayıb qaçaraq çölə çıxdı.
- Burda nə işin var?
- Naz.
Camal qaçaraq Nazəndənin qarşısında dayandı və biranda onu bağrına basdı. Elə möhkəm qucaqlamışdı ki, az qalırdı qızın nəfəsi kəsilsin. Əli ilə örpəyini geri itib alnını, saçlarını tez -tez öpüşlərə qərq edirdi. Sanki illərdir bir - birilərini görmürdülər. Nazəndə də qollarını Camalın belinə dolayıb sinəsinə qısıldı. Göz yaşları yanağı boyu cığır açarkən yavaşca pıçıldadı.
- Burda olmamalısan.
- Səndə... Sənin yerin mənim yanımdı.
- Bir neçə gün... İnan ki, belə daha yaxşıdı. İkimiz üçün də... İndi sən get.
Camal Nazəndənin üzünü əlləri arasına alıb dodaqlarını alnına sıxdı.
- Bağışla məni Naz, nə olar bağışla. Heç qəbul etməməli idim, bu işə heç razı olmamalı idim.
- Yox əzizim, əsas sən məni bağışla. Bunu daha əvvəl etməli idim, gecikdiyim üçün məni bağışla.
- Biz ayrılmamalıyıq.
- Biz ayrılmadıq ki?
Camal dodaqları ilə Nazəndənin yanaqlarını qurulayıb alnını alnına dayadı.
- Bu axşam burda qal amma sabah evdə ol. Səni görməsəm qala bilmərəm.
- Yaxşı.
Nə Camal aralanırdı nə də Nazəndə. Dəqiqələr irəliləsədə onlar eyni vəziyyətdə dururdular.
- Gec oldu Camal, get daha.
- Səhər gələcəksən?
- Gələcəm.
Camal bir daha Nazəndəni öpüb ləng addımlarla qapıya tərəf getməyə başladı. Tez - tez geri baxdığına görə Nazəndə üzünə gülüş yerləşdirdi. Yalan idi təbəssümü... Bu o qədər bəlli idi ki... Yazıq qızın canı elə çox yanırdı az qalırdı bağrı çatlasın. Öz əlləri ilə ərini başqa qadına göndərirdi. Camal qapıdan çıxar - çıxmaz Nazəndə ürəyində dərin bir sancı hiss etdi. Elə bərk bir sancı ki, getdikcə bütün vücuduna yayılırdı. Daha da dayana bilməyib dizləri üstə yerə çökdü. Yasəmən və Məhbubə qaçaraq hərəsi bir qolundan tutdu və bir təhər evə apardılar. Nazəndə nə dinib - danışır nə də ki, ağlayırdı. Yatağa uzadıb üstünü örtdükdən sonra Yasəmən yatağın küncünə oturdu.
- Bibi, qurban olum heç olmasa ağla ürəyini