MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 19.

- Ürəyindən nə keçirsə de gözəlim, onsuzda heç nəyin önəmi yoxdu. Bir neçə günə qayıdırıq Bakıya.
- Məndə elə bu haqda danışacaqdım.
- Naz, bircə demə ki, biraz daha qalaq. Başdan deyim olmaz... Mən burda boğuluram artıq. Evim üçün, səninlə baş - başa keçən günlərimiz üçün çox darıxmışam.
Keçirdikləri günlərdən danışdıqca Camalın gözləri parlayırdı.
- Əzizim, mən artıq Bakıya qayıda bilmərəm.
Camal Nazəndədən aralanıb qəzəblə onu süzdü.
- Bu nə deməkdi? Zarafat edirsən mənimlə? Niyə qayıda bilməzsən?
- Əlbəttə yox. Camal, Firəngizi qoyub gedə bilmərik, üstəlik hamilə halı ilə.
- Naz, sən nə dediyinin fərqindəsən? Qoyub gedə bilmərəm nədir? Bəsdi artıq... Birazda bizi düşün... Bax evlən dedin evləndim. İndi də mənsiz qal deyirsən?
- Camal, başa düş olmaz. Onu necə tək qoya bilərəm? Ya başına nəsə gəlsə?
- Tək niyə olur, atam var anam var. Onlar baxar.
- Bəsdi görək, onlar yaşlanıb özlərinə qulluq lazımdı. Necə baxsınlar? Həm bu haqsızlıq deyilmi? Mən səninlə gedim o, burda.
- Of Naz, of. Yenə məni düşünmürsən.
Camal bezgincə sözünü deyib ayağa qalxdı.
- Qurban olum başa düş, mən sadəcə səni düşünürəm. Məndən sonra...
Nazəndənin anidən sözünü kəsməsi ilə Camal qəzəblə geri döndü.
- 2 - ci dəfədir eyni sözü işlədirsən.
- Söz gəlişi dedim.
- Dəqiq?
Camal gözlərini qıyıb Nazəndəni süzdü.
- Bəli... Elə baxma Camal, inan mənə söz gəlişi dedim... Demək istəyirəm ki, biz artıq iki nəfərlik ailə yox 3, çox yaxında da 4 nəfərlik ailə olacayıq. Ona görə də mən heç yana getmirəm.
Az qalırdı Camalın gözlərindən alov çıxsın.
- Bezdim sənin bu təkbaşına qərarlarından.
Qəzəblə çığırıb həyətdən çıxarkən Nazəndə göz yaşlarına boğuldu. Camalın səsinə Fərəh xanım Nazəndənin yanına yüyürdü.
- Nə olub ay bala? Sən niyə ağlayırsan yenə?
Nazəndə gözlərini silib olanları danışmağa başladı.
- Xala, onunla gedə bilmərəm.
- Başa düşürəm səni... Fikir vermə ona, ikimizə də çox qəzəblidi, biraz vaxt keçsin başa düşəcək