səni... Camalın dərdi mənim axırma çıxdı bala. Hansınızı düşünüm, hansınıza yanım bilmirəm.
Övladını bu halda görməyə hansı ana dözərdi ki? Elə Fərəh xanımın da ürəyi paramparça idi. Tamam yaşlanmışdılar ikisidə. Zaur müəllimin təzyiqi tez - tez yüksəlir, Fərəh xanımın isə ürəyində ki, ağrılar yaman şiddətlənmişdi son zamanlar.
Camalın getdiyi gündən bu yana üç gün keçmişdi. Nə evə gəlir nə də bir xəbər göndərirdi. Nazəndənin narahatçılıqdan gecələr gözünə yuxu getmir səhərə kimi yatağında dörd dönürdü. Çox incimişdi ondan. Heç olmasa harda olduğunu bildirməli idi.
Gecə hər kəs çoxdan yatsa da Nazəndə yenə yuxusuna haram qatmışdı. Səhərə yaxın eşitdiyi qapı səsinə yerində irkilərək oturaq vəziyyət aldı. Gözlərini otağın qapısına zilləyib gözlərkən içəri daxil olan Camalı görməsi ilə yerindən sıçrayıb qalxması bir oldu. İncikliyini çoxdan unutmuşdu.
- Camal,
Qaçaraq qollarını boynuna doladı.
- Harda idin? Niyə xəbər etmədin? Çox narahat oldum.
- Bağışla məni Naz.
Camal qollarını Nazəndənin belinə dolayıb burnunu onun boyun kökünə dayadı.
- Sən məndən üzr istəməyə yaman alışdın.
Nazəndənin yarızarafat sözünə gülümsəyib onu daha da özünə sıxdı.
- Çünki sən hər zaman haqlı olursan və mən bunu başa düşməkdə gecikirəm.
Camal yerinə uzanıb qolunu Nazəndəyə doğru uzatdı.
- Gəl bura, çox yorulmuşam.
Bu onlarda bir növ adət halını almışdı. Nazəndə uzanıb başını Camalın sinəsinə yasladı.
- Harada olduğunu demədin.
- Evdən çıxdıqdan sonra çox düşündüm. Sən düz deyirdin, onları bu halda qoyub getmək olmaz. Atam - anam yaşlanıb Firəngizi də doğulacaq körpəni də təkbaşlarına qoyub gedə bilmərik. Bizə ehtiyacları ola bilər. Daha sonra qatarla Bakıya getdim. Bizim şirkətin bu rayonda balaca filalı var ora keçmək istədiyimi dedim. Çox etiraz etdilər amma qəbul etdilər. Düzdü maaş az olacaq amma ən əsası yanında olacam.
- Sən mükəmməl bir həyat yoldaşısan.
- Yanılırsan əzizim, mükəmməl olan sənsən. Sən necə ürəyə sahibsən mən bunu hələ də aydınlaşdıra bilmirəm.