dayanacaq gücüm qalmadı.
Firəngiz ağrıdan həm qışqırır həm kömək istəyirdi. O, acıdan qıvranarkən Nazəndənin əl - ayağı tamam dolaşmışdı.
- Heç olmasa yol kənarına kimi aparaq, bir maşın taparıq.
Nazəndə tez Firəngizin qolundan tutdu.
- Xala, sizdə digər tərəf keçin.
Köməkli Firəngizi qaldırmaq istərkən qadının ürəyi gedib təkrar yatağa düşdü.
- Firəngiz, aç gözlərini... Firəngiz.
- Oyanmır... Nə edəcəyik? Gözlə gedim Cəmiləni çağırım.
- Xala, kömək elə belimə alacam.
- Yox yox. Sənin nə canın var?
- Xala, gec olar. Qurban olum, məni düşünmə tez ol, yol kənarına çıxardaq maşın taparıq orda. Qanaxması getdikcə artır.
Fərəh xanım əlacsız kömək edib Firəngizi Nazəndənin belinə qaldırdı və ayaqlarından tutub xəfif qaldıraraq Nazəndənin daha rahat addımlamasına şərait yaratmış oldu. Firəngizin bütün ağırlığı Nazəndnin vücuduna yasılsa da o, indi nə özünü nə də Firəngizi düşünürdü. Tək düşündüyü doğulacaq körpə idi. Çünki o, körpə bir çox insan üçün ümid demək idi. Yol kənarına çıxarkən Fərəh xanım hay - haray salıb qonşuları çağırdı. Tez maşın gətirib Firəngizi maşına qoydular.
- Xala, siz evdə qalın və təcili Camala xəbər edin.
- Yaxşı bala, ALLAH yardımcınız olsun.
Nazəndə maşına oturar - oturmaz hiss etmişdi nə qədər yorulduğunu. Yol boyu onlara heç nə olmasın deyə dua edərək çatmışdılar xəstəxanaya. Firəngizin bütün məsuliyyətini öz üzərinə götürmüşdü. Ona ya da körpəyə nəsə olsaydı ailəsinə ən əsasıda Camala nə cavab verərdi.
Xəstəxanaya çatar - çatmaz həkimlər Firəngizi xərəyə qoyub apardılar. Nazəndə həm qorxu həm yorğunluqdan halsız bir şəkildə stula çökdü. Biraz keçmişdi ki, Camal xəstəxananın girişində göründü.
- Naz, nə oldu? Sən yaxşısan?
- Camal,
Nazəndə Camalı gördüyü an uşaq kimi ağlamağa başladı. Sinirləri tamamən məhv olmuşdu.
- Ağlama gözəlim, onlara heçnə olmayacaq.
Nazəndə sakitləşib olanları danışmağa başladığında həkim otaqdan çıxdı.
- Gözünüz aydın bir qızınız oldu.
Balaca qız özü ilə gözəlliklər, xoşbəxtlik və ən əsası