ı bitməz - tükənməz sevinc gətirmişdi.
- Həkim, bəs ananın vəziyyəti necədi?
- Ana çox qan itirdiyinə görə halsızdı. Körpə də 9 ayı tamamlamayıb. Ona görə hər ikisinin ciddi baxıma ehtiyacı var.
Həkimin cümləsini tamamlayıb uzaqlaşdı.
- Camal, narahat olma mən onlara çox yaxşı baxacam.
- Bilirəm əzizim.
Camal Nazəndəni bağrına basıb saçlarına öpüş qondurdu.
10 gün xəstəxanada qaldıqdan sonra Firəngiz və körpəsini evə gətirdilər. Bütün yük yenə Nazəndənin üzərinə düşmüşdü. Ev işləri, biş - düş deyərkən birdə Firəngizin və körpənin baxımı. Nazəndə yorulsa da bu balaca qız sanki onu ruhlandırırdı. Bapbalaca əlləri ilə onun əlini tutmağa çalışdığında Nazəndənin bütün yorğunluğu çıxırdı. Bəzi gecələr Firəngizin otağında yatırdı. Həm bir şey lazım olduğunda yanlarında olmaq üçün həm də balaca qıza yaxın olmaq üçün. Körpə Nazəndənin bütün dünyası olmuşdu. Tək Nazəndənin yox bütün ailənin... Camal qızını qucağına aldığı zaman daha yaxşı başa düşürdü Nazəndənin nə etmək istədiyini. Öz qanından öz canından idi uşaq. Camal qızı ilə oynadığında Nazəndə gizli - gizli onu izləyirdi və "nə yaxşı ki" deyirdi. Nə yaxşı ki, ona bu xoşbəxtliyi yaşayacaq imkanı vermişdi. Nazəndə körpə ilə oynarkən isə Camal onu gizli - gizli izləyirdi. Onun uşağa olan məhəbbətini gördükcə Camalı göz yaşlarına boğulurdu. Bətni xilaf çıxmasaydı Nazəndə çox gözəl ana olacaqdı. Amma təəssüf...
Evə gəldiklərində 15 gün sonra böyük qonaqlıq təşkil edildi. Hər kəs göz aydınlığına gəlir, təbrik edib hədiyyələrini təqdim edirdilər. Bu həm də uşağın ad qoyma mərasimi idi. Hər kəs yeyib - içir şadlıq edirdi. Axşam düşdüyü zaman uzaqdan gələnlər yavaş - yavaş dağılmağa başlamışdı. Növbə uşağa ad qoymağa gəldiyində ağsaqqallardan biri dilləndi.
- Uşağın öz anası desin görək fikri nədir?
Firəngiz utancaq baxışlarını ətrafda gəzdirdi.
- Bu başqasının haqqıdı.
Hər kəs təəccüblə ona baxarkən biraz əvvəlki ağsaqqal soruşdu.
- Necə yəni qızım? Çəkinmə de görək.
Firəngiz baxışlarını Nazəndəyə sabitlədi.
-