Sən hələ balacasan...
hələ öpülməyib dodaqların.
Hələ səni səhər yuxusunda
tərk etməyib qonaqların.
Sən hələ bilmirsən
nağıllardaki üç alma hara düşdü!?
Sənin poza biləcəyin qanun
ele kitablardan oxuduğun
yerin cazibə qüvvəsidi.
Sən hələ bilmirsən ki,
itələmə qüvvvəsi də qanundu...
və yer
bizim hamımızı bir-bir itələyir.

Sən hələ balacasan...
sən bilmirsən daş atıb, baş tutmaq
həyatla məzələnməkdi.
Sən bilmirsən ki, yaşaya bilməmək
elə ölmək deməkdi.
Sənin hələ ağ gəlinlik ümidin də var,
sənin hələ xoşbəxtlik adlı nağılın...
onlarda olacaq, ağıllım!
Bəs sonra...?
Sonra bir otağa pəncərə olacaqsan,
bir evə xalı,
bir divara resm,
bir adamın ünvanı,
bir ailənin ən rahat divanı.
Sonra sən unudacaqsan
adını, yaddaşını
və tanrıya küsüb,
öz istədiyin kimi çəkəcəksən
gözünü, qaşını.

Sən hələ balacasan...
hündürdaban ayaqqabılar
kəsməyib ayağının nəfəsini.
Bilmirsən o ayaqqabılardan yıxılmaq
ele intihar deməkdi.
Sən hələ bilmirsən ki,
qırmızıya boyanmış saç
ölümü gözləməkdi.
Hələ varsan,
hələ qanadların var.
Hələ uçmağa göyün,
qonmağa ağacın var.
Hələ anan, atan
qardaşın var, bacın var.
Bilmirsən ki,
quşlar qanadlarından ölürlər.
Bilmirsən ki, quşlar öləcəklərini
hələ güllə açılmamış bilirlər.

Sən hələ balacasan...
sıxa bilərsən dünyanı ovucunda.
Baxa bilərsən günəşə gözünü qırpmadan.
Sənin hələ arzuların var
bir "çemodan".
Kirlənmiş duyğular qalmır, balaca!
Hər gün bir az daha bulanacaq
əllərin günaha.
Bu elə bir günah ki,
saçını qırxsan da
getmir...
lap darıxsan da...

Sən hələ balacasan
və hələ bilmirsən ki,
göz yaşları ürəyin maye halıdı
və gözündən axar ürəyin.
Bir gün infarkt deyirlər adına,
amma
axırına çıxar ürəyin.

Sən hələ balacasan...
bax əllərimdə kəndir gətirdim sənə,
....
Bəlkə elə, belə qalasan,
hə!?

(Bahar Zamanova)