MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM.

Afa. Q

Bölüm 20.


Bəzi insanlar sevgilisindən ayrılanda, ailəsində uzaqlaşanda tənhayam və yaxud, tənha qaldım deyir. Amma bu eqoistlikdən başqa bir şey deyil. Bilirsiz tənhalıq nədir? Bir hissdən məhrum qalmaq... Valideyin məhəbbətindən və ya övlad məhəbbətindən. Bax əsl tənhalıq budur.
Nazəndə tənha idi... O, övlad sevgisindən əbədi məhrum olmuş qəlbən tənha bir qadın idi.
Sevgidən yana bəxti gətirməyənlərdən idi Nazəndə. İstəmədən evləndirildiyi zaman ata - anası və qardaşı tərəfindən sevgiyə möhtac olmuşdu, daha sonra isə həyat yoldaşı sevməmişdi onu. İndi də övlad sevgisini dadmaq nəsib olmamışdı.
Nazəndənin bu həyatda tək qazandığı sevgi Camalın sevgisi idi. Uşaqlığından bu yana ilk günkü kimi sevən və onun uğrunda mübarizə aparan həyat yoldaşı Camal... Onu aldığı nəfəs qədər sevirdi Camal, elə Nazəndənin sevgisidə eyni idi.

2015 - ci il.

Günlər, aylar, illər bir göz qırpımında keçib gedirdi. 15 il keçmişdi aradan. Bu 15 ildə bir çox şey dəyişmişdi həyatlarında. Nazəndə anasını Camal isə atasını itirmişdi. Acı dolu günlər idi. Ən çoxda Fərəh xanım üçün. Sadiq həyat yoldaşını itirmiş olmaq onun belini bükmüşdü. Nazəndənin isə valideyinlərinin hər ikisini də qara torpağa vermiş olmaq qəlbindəki tənhalığı qat -qat artmışdı.
Camal və Nazəndə xeyli yaşlansalar da dəyişməyən tək şey onların məhəbbəti idi. Onlar hələ də bir - birini çox sevir çox dəyər verirdilər. Ötən çətin günlərin yanı sıra həyatlarında yaxşı hadisələr də baş vermir deyildi. Sevincdən sonra Camalın Murad adlı bir oğlu da dünyaya gəlmişdi. İki gözəl övlad sahibi idi Camal. Uşaqların hər ikisi Nazəndəni "mama" deyə çağırırdılar. Firəngiz ilə hələ də ilk günkü kimi yaxın idilər və uşaqları bərabər böyütmüşdülər. Hətta Firəngiz uşaqlara əsəbləşəndə qaçıb Nazəndənin ətəkləri altında gizlənirdilər. Hər dəfə Firəngiz "bu uşaqlara çox üz verirsən, yaxında başımızda oturacaqlar" dediyində Nazəndə ürəkdən qəh - qəhələrlə gülürdü. Çox sevirdi uşaqları. Bu onun tənha