qəlbini az da olsa ovudurdu. Beləcə günlər axıb gedirdi.
Camal biraz soyuqlamışdı və bu səbəbdən işdən erkən ayrılıb evə gəldi. Elə həyət qapısını açar - açmaz gördükləri ilə şok olub yerində qaldı. Nazəndə həyətin ortasında yerə yıxılmışdı.
- Naz,
Qaçaraq yaxınlaşıb yerə çökdü. Nazəndənin başını dizləri üstə qoyduğunda burnundakı qanı görüb qışqırdı.
- Naz, Naz sənə nə oldu? Aç gözlərini qurban olum Naz.
Nazəndənin bədəni bomboş idi.
- Naz... Ana, Firəngiz.
Hər kəs çölə çıxıb Nazəndəni yerdə görüncə yanına yüyürdü.
- Nazəndə, aç gözlərini. Nə oldu sənə?
- Ona nə olduğunu heç kəs görmədimi?
Camal yüksək səslə çığırdığında Firəngiz qorxu ilə dilləndi.
- Camal, vallah - billah görmədim. Biraz əvvəl yanımdaydı heç nə yox idi.
Camal tez qucağına alıb maşına tərəf qaçdı. Maşına oturarkən Nazəndə özünə gəlməyə başladı.
- Camal,
- Naz, narahat olma əzizim, xəstəxanaya gedirik.
Camal maşını elə iti sürürdü ki, elə bil təyyarə idi. Yolda Nazəndə tamam özünə gəlmişdi.
- Mən yaxşıyam canım, evə geri dönək.
- Olmaz Naz.
- Böyüdüləcək bir şey yoxdur yəqin təzyiqim yüksəlib.
- Dedim ki, olmaz həm son günlər gözümə yaxşı dəymirsən.
Nazəndə dinməzcə başını pəncərəyə çevirdi. Hiss edirdi sanki heç də yaxşı şeylərin olmayacağını. İstəmsizcə dolurdu gözləri.
Xəstəxanaya çatan kimi həkimlər lazımi müdaxiləni edib analiz üçün qan götürdülər. Rentgenlər də çəkildikdən sonra bir tək gözləmək qalırdı. Həkimin otağında gözlərkən saatlar keçmək bilmirdi. Sanki onlara inad olsun deyə əqrəblərdən daş asılmışdı. Bir neçə saat ötmüşdü ki, həkim otağa girdi.
- Həkim, yoldaşıma nə olub? Niyə özündən gedib? Burnu qanamışdı. Son günlər halsız görünürdü. Nədən olur bunlar? Mən...
- Camal... Əzizim, həkimə izin ver.
Nazəndə gülümsəyərək əlini Camalın əlinin üstünə qoydu. Həkim rentgenlərə baxıb soruşdu.
- Şikayətləriniz nələrdir?
- Bəzən nəfəs ala bilmirəm sanki bir əl boğazımı sıxır. Birdə yaman tez- tez yoruluram.
- Nazəndə xanım, bu şikayətləriniz nə qədərdir davam