eyni gərgin gözləmə...
- Nazəndə xanım, biyopsi...
- Naz, qalx ayağa.
Camal həkimin cümləsini bitirməsinə izin vermədən çığırdı.
- Camal, yetər yoruldum!
Nazəndənin qışqırması qarşısında Camal sanki yuxudan ayılmışdı. Nə etdiyin indi fərqinə varırmış kimi çaşğın baxışlarını ətrafda gəzdirdi. Nazəndə səsini qısıb bezgincə davam etdi.
- Qəbul et artıq.
Camal heç nə demədən stula çöküb başını əlləri arasına aldı.
- Həkim, mən biyopsi üçün hazıram.
Camal sanki yuxu görürdü. Qorxulu bir kabus... Neçə saat bəlkə də neçə gün, ötdüyündən bixəbər idi. Sanki beyni fəaliyyətini dayandırmışdı və Camal avtomatik hərəkət edirdi. Eynən robort kimi... Sanki belə də olmalı, bir anda həyatları məhv olmalı imiş kimi. Tək xatırladığı yenə həkimin otağında gərgin bir şəkildə biyopsinin nəticələrini gözləyirdilər. Sakitçilik idi... Fırtına öncəsi səssizliyi kimi...
- Nazəndə xanım, inanın bunu necə deyəcəyimi bilmirəm... Çox təəssüf... Xərçəng.
Qolları yanına düşmüşdü qadının. Qəlbində nələrinsə qırıldığını hiss etdi o an. Bir neçə dəqiqə çəkmişdi onun bu halı. Nə baş verdiyi Camal çatmırdı sanki.
- Nazəndə xanım, müalicə üçün izləməli olduğumuz yol...
- Həkim, ( Nazəndə həkimin sözünü yarıda kəsdi ) Mümkünsə bunu sonra danışaq. İndi evə getmək istəyirəm.
- Necə istəyirsiz.
Nazəndə ayağa qalxıb Camalın qoluna girdi.
- Sabaha qədər həkim.
Nazəndədən fərqli olaraq Camal ruhdan fərqlənmirdi, dünyası başına yıxılmışdı. Bərabər bulvara gəlmişdilər. Hər ikisi dinmədən dənizi izləyirdilər. Dənizin küləyi Camalı özünə gətirir ayıldırdı. Saki indi dərk edirdi olanları.
- Naz, başqa ölkəyə gedəcəyik. Daha effektli müalicə hansı ölkədədirsə ora...
- Camal... Bu haqda danışmayaq xaiş edirəm. Sadəcə ikimiz varıq bu gün. Başqa heçnə olmasın.
Camal sadəcə başını yelləməklə yetindi. Oturacağa oturub qolunu Nazəndənin boynuna doladı və çənəsini onun başına yaslayıb sinəsinə sıxdı. İkisinində canı çox yanır acıdan qovrulurdular amma bir - birilərinə bəlli etməmək üçün əllərindən