n gələni edirdilər. Çünki heç biri o birinə qıymırdı.
- Camal,
- Haycan.
- Bayaqdan çox gözəl qadınlar keçir. Baxmırsanki?
Nazəndənin yarızarafat sözlərinə gülümsədi Camal.
- Dünyanın ən gözəl qadını qollarımdadı. Niyə baxım başqalarına?
- Məni hələ də sevirsən?
- Aldığım nəfəs qədər.
- Amma mən qocalmışam... Elə sən də.
- Cismimiz qocalıb. Mənim ruhum hələ də, kəndin məktəbində dəhlizdə sənin sinifdən çıxmağını gözləyir.
- Məni hər gün gözləyirdin?
- Hər gün bezmədən, yorulmadan. Sonra səninlə dərsdən çıxıb radiorepleduktorlarda kansertlərə qulağ asırıdıq. O dəqiqələr mənim üçün əvəzolunmaz idi.
- Mənim üçün də eləydi.
Danışarkən ikisinində səsindən nə qədər kövrək olduqları duyulurdu.
- Naz,
- Haycan.
- Səndə məni sevirsən?
- Çox sevirəm. Bu yaşımda belə ilk günkü kimi çox sevirəm.
- Nə var ki, yaşımızda?
- Saçımızda bir dənə də qara tük qalmayıb heç. Daha nə olsun.
Camalın üzündə buruq bir təbəssüm dolaşdı.
- Nə olsun. Hələ də sən dünyanın ən gözəl qadını, mən isə ən yaraşıqlı kişisiyəm.
Nazəndənin qəh - qəhə səsi ətrafa yayıldığında Camal onu daha da özünə sıxdı.
- Naz, qurban olum məni buraxma.
Nazəndə donmuşdu sanki. Nə danışır nə də tərpənə bilirdi.
- Evə gedək?
Güclə özünü toplayıb yerində qımıldandı.
- Gedək.
Çarəsizcə razılaşmışdı adam... Əslində getməyi, bu anı pozmağı heç istəmirdi. Evə dönərkən hətta evdə belə danışmadılar... Bir şeylər məhv olacaqmış kimi... Camal Nazəndəni tək qoymasa və ona daha bərk sarılsa əsla getməyəcəyini zənn edirmiş kimi bir saniyə belə aralanmırdı yanından. O günü sadəcə yan - yana başa vurub sarılaraq yatdılar.
Gecənin bir yarısı Nazəndə yuxudan ayılıb Camalı izlədi. Ölümlə burun - buruna bi nöqtədə idi. Heç doymamışdı ki, ona? 30 il bir yastığa baş qoymuşdu... 30 il çox deyildi ki? Çox az idi... Bu böyük sevginin qarşısında 30 il çox az idi. Sözün əsl mənasında xoşbəxt olmadan bitmişdi bu 30 il. İndi o böyük sevgidən geriyə nə qalacaqdı? Heçnə... Böyük bir heç nə.
Nazəndə dayana bilməyib