əlini ağzına tutaraq hamam otağına qaçdı. Doyunca ağlamışdı o gecə, saatlarca... İçində ki, qorxuyu, əsəbi, acıyı atarcasına hönkür - hönkür ağlamışdı.
Əl - ələ tutuşub həkimin nə deyəcəyini gözləyirdilər.
- Nazəndə xanım, bilirəm çətindir ancaq ilkin olaraq siz özünüz hazır olmalısınız. Xərçəng xəstəliyinin müalicəsi biraz ağırdır bunlara dözməlisiniz.
- Həkim, müalicəsiz nə qədər vaxtım var?
- 6 ay.
- Elə isə mən müalicəni qəbul etmirəm.
- Nə? Bu nə deməkdir?
Camal anidən çığırdı.
- Əzizim, dinlə məni.
- Naz, sənin ağzından çıxanı qulağın eşidir? Bu nə deməkdi?
Nazəndə üzünü həkimə tutdu.
- Bizə biraz izin verə bilərsiniz?
- Əlbəttə.
Həkim otaqdan çıxdıqdan sonra Nazəndə baxışlarını Camalın üzündə gəzdirdi.
- Əzizim, nə olar məni başa düşməyə çalış. Müalicələrin heç bir işə yaramayacağını hiss edirəm.
- Naz, sən nə danışırsan? Hiss etdiklərin tamamən cəfəngiyyatdan ibarətdir. Müalicə alacaqsan bu qədər.
- Camal, ikimizdə bilirik ki, bu illətin müalicəsi yoxdur. Qalan 6 ayımı xəstəxanalarda, iynə - dərmanlarla, ximyalarla məhv etmək istəmirəm. Onun əvəzinə evdə, uşaqlarla, ailəmlə və ən əsası səninlə keçirmək istəyirəm.
- Yox buna izin verə bilmərəm.
- Xaiş edirəm əzizim, bunu mənə çox görmə.
- Yenə məni düşünmürsən.
Camalın kövrək səsi qısılarkən Nazəndə acı - acı gülümsədi.
-Düz deyirsən... Bu dəfə düşünmürəm... Bu dəfə tək səni yox heç kimi düşünmürəm. Sadəcə özümü öz canımı düşünürəm.
Camal nə qədər dil töksədə heç bir faydası olmamış Nazəndə dediyindən dönməmişdi. Camal ən sonunda əlacsız qalıb razılaşmışdı. O günlər Camalın həyatının ən acı günləri idi. Sevdiyi qadını torpağa tapşıracağı günün yavaş - yavaş yaxınlaşdığını bilmək onu hər gün biraz daha məhv edirdi. Günlər bir - birini əvəzlədikcə Nazəndə şam kimi əriyirdi. Camal da onunla bərabər... Firəngiz Nazəndəyə gözü kimi baxırdı. Sanki ona vəfa borcunu qaytarırdı. Bir an belə gözündən qoymur bir boşqabı belə qaldırmasına izin vermirdi. Getdikcə Nazəndənin ağrıları şiddətlənirdi.