. Dərmanlar belə təsir etmirdi ağrıları azaltmağa. Yenə ağrıdan qıvrandığı bir zamanda Fərəh xanım otağa girdi. Əlindən tutub başını sığalladı.
- Sənə gələn qada - bala mənə gəlsin ay Nazəndə. Səni bu halda görəcəyimə öləydim. Sənə o qədər etdiklərimə rəğmən bir gün belə mənə qarşı səsini yüksəltmədin. Sənin yerində mən olasıydım. Can balam.
Qadın keçmişdə Nazəndəyə etdiklərinə görə xəcalətindən birtəhər olurdu.
Camal işdən dönərkən radionu açmışdı. Biranda salon tanış bir mahnın sədaları ilə doldu. Rəşid Behbudov - Nazəndə sevgilim... Maşını sağa çəkib dayandırdı. O gün Camal uşaq kimi hönkür - hönkür ağladı... Ah çəkə - çəkə ağladı... Getdikcə Nazəndənin zamanı azalırdı. Bunu düşünmək belə Camalın canını daha da yandırır ağlamağını lap şiddətlənirdi. Bir qədər ağlayıb sakitləşdikdən sonra maşını işə salıb evə doğru yol aldı. Evə çatdığında Nazəndə çardaqda Firəngizlə çay içirdi.
- Xanımlar, nuş olsun.
Nazəndə bu gün yaxşı görünürdü, üzü gülürdü. Bu da Camalı keyifləndirməyə yetirdi. Üçü bərabər çay içib söhbət etməyə başladılar. Bir qədər sonra Firəngiz başqa işləri üçün çardaqdan ayrıldı.
- Camal,
- Haycan.
- Firəngiz səni sevir.
Camal təəccüblə Nazəndəni süzdü.
- Bu hardan çıxdı?
- Bunu görməmək üçün kor olmaq lazımdı. Nə qədər qəlbimin qapıları bağlıdır desə də o, səni çox sevir və bu onun ən təbii haqqıdır.
- Naz, Firəngiz mənim həyat yoldaşımdı və uşaqlarımın anasıdı. Əlbət mənim üçün çox dəyərlidi, ona olan hörmətim sonsuzdur amma sadəcə o qədər. Başqa cür mümkün deyil.
- Bəlkə məndən sonra...
- Naz! O sözü birdə eşitməyim.
Nazəndə acı - acı gülümsədi.
- Camal, bilirsən? Mən əslində bunu çoxdan hiss edirdim. Yəni tez gedəcəyimi... Yadındadır sənə bir neçə dəfə "məndən sonra" demişdim. Sən əsəbləşirdin amma mən bilirdim... İnsan öz həyatı ilə bağlı nəyisə hiss edərmiş, məndə bunu hiss edirim... Məhəbbətimizin yarıda qalacağını bilirdim... Ancaq bir şeyi bil mən heç peşman deyiləm. Nə səninlə evləndiyimə nə də Firəngizin bu evə gəlməyinə.