Səndən bir istəyim var. Mənim məzarımı.
- Naz! Demədim eşitməyim elə söz?
- Əzizim, xaiş edirəm dinlə məni... Mənim məzarım biraz hündür yerdə olsun. Sən gələndə uzaqdan səni görüm. Birdə başdaşına mütləq "NƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM" yazdır.
- Niyə ki?
Camalın səsi titrəyirdi.
- Çünki mənim uşağım olmadı, qəlbən təha qaldım.
Göz yaşları Nazəndənin yanağı boyu cığır açdı. O damlalar ox olub Camalın ürəyinə batırdı. Qolunu Nazəndənin boynuna dolayıb saçlarına öpüş qondurdu.
- Söz ver ki, dediklərimi edəcəksən.
- Yaxşı söz... Evə gedək? Hava soyudu.
- Gedək.
Camal Nazəndəni qucağına alıb evə tərəf addımladı.
- Çox arıqladın. Lap manikenlərə dönmüsən.
Camal yarızarafat sözlərlə Nazəndənin üzündə gülümsəmə yaratmışdı.
- Özündən xəbərin yoxdur deyəsən.
Hər ikisi gülümsəyərək otağa çatmışdılar. Camal Nazəndəni yatağına qoyub dodaqlarını alnına sıxdı. Daha sonra qulağına əyilib pıçıldadı.
- Sən hər halınla çox gözəlsən və mən hər halını sevirəm...
Xeyli keçmişdi ki, Firəngiz otağa daxil olub soruşdu.
- Nazəndə, iynə vurum?
- Yox əzizim, bu gün ağrım yoxdu. Gecə ağrısam oyadaram səni.
- Yaxşı canım, gecə xeyrə.
- Gecən xeyrə.
Səhərin erkən saatlarında hər kəs oyanmışdı Nazəndədən başqa. Nazəndə qəhvəyi gözlərini əbədi yummuşdu. Bir qadın nə qədər güclü ola bilər? Yaşadığı hər şeynə nə qədər dayana bilər? Bunu heç kim heç o, qadın özü belə bilmir. Ancaq yaşananlar qarşısında qadın o qədər iradəli davranlr ki, özü də təəccüblənir. Nazəndə güclü iradəli qadın idi. Bütün çətinliklərə qarşı dimdik ayaqda qalmağı bacarmışdı. Həyat yoldaşını başqası ilə paylaşmağı gözə almışdı. Sırf əri atalıq hissindən məhrum olmasın deyə, sırf tənha qalmasın deyə. Amma həyat ona heç ədalətli davranmamışdı.
Camal otağa daxil olub onu səslədi.
- Naz, Naz, oyan artıq.
Yaxınlaşıb yavaşca yanağına toxundu. Nazəndə buz kimi idi... Yatağın yanında dizləri üstə yerə çökdü. Qısıq səslə:
- Naz, qurban olum getmə. - dedi və biranda avazı yetdiyi qədər "Naz" deyə qışqırdı. Ah - naləsi,