, fəryadı dağı - daşı inlədirdi Camalın. Canından can getmişdi.

2018 - ci il.

3 il ötmüşdü Nazəndənin ölümündən. Amma acısı Camalın qəlbində hələ də ilk günkü kimi dururdu. Tez - tez qəbirsanlığa gəlir dərdini Nazəndəyə danışıb ürəyini boşaldırdı. Bu gündə tənha gözəlini görməyə gəlmişdi. Ağır addımlarla qəbirlərin arasından üzü yuxarı getməyə başladı. Qəbirə çatan kimi dayanıb nəfəsini dərdi.
- Naz... Yaş özünü götərir... Yaman yorulmuşam.
Dərin nəfəslər alıb özünü ələ aldıqdan sonra qəbrin yanında yerdə oturdu.
- Səni görməyə gəldim. Bir bilsən nə çox darıxmışam sənsiz. Hər yan bomboşdu sənsiz... Əvvəllər yuxuma gəlirdin amma daha gəlmirsən. Bəs demirsənmi bu yaşlı qəlbim sənsiz necə dözəcək? İnan ki, günlər çox çətin keçir Naz... Sən mənim təkcə məhəbbətim yox arxam - dayağım idin. İndi mən arxa - dayaqsız qalmışam. (Baxışlarını "MƏNİM TƏNHA GÖZƏLİM" yazısında gəzdirdi) Əsas tənha olan mənəm, sənsiz qalmışam...
Camal cümləsini tamalayıb gözlərini sildi. Daha sonra başdaşını öpüb qəbirsanlıqdan uzaqlaşdı. Piyada addımlarkən xatırladığı epizodla yerində dayandı.
"- İşin necədi? Rahatdı hər şey?
- Hə çox yaxşıdı... Yaxşı ki, bu iş oldu. Yoxsa nə olardı düşünmək belə istəmirəm. Orda mənim işləməyim üçün kim kömək edibsə ALLAH ondan razı olsun.
Camal gülümsəyərək baxışlarını Nazəndənin üzündə gəzdirdi.
- ALLAH o, adamı sevdiyinə qovuşdursun.
- Amin."
Qeyri - ixtiyari ətrafına boylandı. Sanki Nazəndə ordaymış kimi... Başını sağa - sola hərləyib özünü ələ alaraq addımlarını itiləşdirdi. Həyətə daxil olduğunda gəlib pilləkana otur.
- Atacan, təzə çay dəmləmişəm gəl içək.
Sevinc çardaqdan səsləndi.
- Atacan, tapşırdıqlarını aldım otağındadı.
Murad sözünü deyib çardağa tərəf addımladı. Camal bu gözəl ailəyə Nazəndə sayəsində sahib olmuşdu. Sol gözündən bir damla süzüldü. Başını göyə qaldırıb gülümsədi. Hava sərin idi, Nazəndənin sevdiyi kimi...