mən!

Mən göz yaşlarım yanağıma süzülə-süzülə onun necə əlləşib-vuruşduğunu seyr edir, hələ indidən həsrətini çəkməyə başlayırdım. Nəhayət, məndən qurtula bildi. Onun tələbi ilə evə doğru üz tutdum. Eyvana çıxanda dönüb bir də ona baxdım.

Elşad sükan arxasına keçsə də çiyninin üstündən dönüb mənə baxırdı. Mən evə keçəndə maşının qapısını örtdü. Tezliklə həyətdən çıxan maşının təkərlərinin səsi doldu qulaqlarıma. Bu andan etibarən onun gələcəyi günü gözləməyə, saatları, günləri saymağa başladım.

Növbəti həftə o, evə gələndə məni yataqda gördü. Səhərdən belə idim. Tir-tir əsirdim. Üşütmə, qızdırma məni əldən salmışdı. Yerimdən heç qalxa da bilməmişdim. Elşad evə gələn kimi məni heç yerdə görmədiyi üçün birbaşa otağa gəlmişdi. Məni bu vəziyyətdə görəcəyini ağlına gətirmədiyi üçün çaşıb qaldı. Tez yaxınlaşdı.

– Nə olub?

Üzünün ifadəsi bir anda dəyişdi. Taxtın kənarında oturub, adyalı qaldıraraq məni yerimdə dikəltdi. Narahat baxışlarla gözlərini üzümə zillədi.

– Üşüyürəm. Heç yaxşı deyiləm. – Dişlərim bir-birinə dəyə-dəyə güclə dilləndim, bir az da büzüşdüm. O, məni özünə sıxıb alnımdan öpdü. Qaşlarını çatıb, o dəqiqə əlini alnıma toxundurdu.

– Nə vaxtdan beləsən?

– Bu gün səhərdən.

– Dərman içmisən? Evdəkilərin xəbəri var vəziyyətindən? Bir maraqlanan olub sənlə? – Qanıqara halda üzümə baxdı.
– Off… nə çox sual verirsən? Halım yoxdur! – deyib, suallardan yayınmağa çalışdım. Çünki maraqlanan olmamışdı. Bir İlkin idi mənə ürəyi yanan, o da dünəndən harasa getmişdi, hələ qayıtmamışdı.

Amma Elşad verdiyi sualın cavabını almışdı.

– Hmm… Başa düşdüm. – Dodaqlarını bir-birinə sıxıb, ürək ağrısıyla məni süzdü. – Bəs İlkin haradadır? Deyərdin səninçün dərman alıb gətirərdi də. – Dillənmədim. – Dəqiq bilirəm ki, səhərdən heç nə yeyib-içməmisən. Elədir?

– Ürəyim heç nə istəmir.

Əslində özümü sındırmamaq üçün yalan deyirdim. Susuzluqdan yanırdım. İçərimi qarsıb- qovuran qızdırmadan dodaqlarım çat-çat olmuşdu. Amma halım yox idi ki, qalxıb