b bir qurtum su içəm.

Elşad heç bir sözümə inamadığını bəlli edən bir ifadə ilə məni süzdü. Ayağa qalxıb, öz-özünə deyindi:

– Elə bil düşmən balası gətirib atmışam bu evə! Biri ürək yandırmır. Sonra da məndən hörmət tələb edirlər. Nə deyəsən e…

Onunla valideynləri arasında yeni bir gərginlik yaşanmasın deyə bilmədim nə deyəm.

– Qrip olacam da yəqin. Böyütmə bu qədər. Off, sən də. – Şikayətləndim.

– Məni saymadıqlarını mənə sübut edirlər! Vəssalam! Başqa heç nə!

– Yaxşı da… – Əzgin halda üzünə baxdım.

– Gəlirəm indi, – deyib otaqdan çıxdı.

Çox keçmədən geri döndü. Aptekə gedibmiş. Mənim üçün bir neçə dərman alıb gətirmişdi. Son dərəcə qayğıkeş bir səslə:

– Gəl əvvəlcə yoxlayaq görək qızdırman var, ya yox, – deyib qızdırmaölçəni qolumun altına qoydu. Bir qədər keçdi, götürüb baxdı. – Hmm… – Dodaqlarını heyrətlə büzdü. Sonra həblə birlikdə su ilə dolu bardağı mənə uzadıb dedi: – Sən bu dərmanı al iç, sonra da o birilərini içərsən. Dediyimi elə, sağalacaqsan.

Dayanıb diqqətlə ona baxdığımı görəndə duruxdu:

– Nə oldu?

– Səni belə qayğıkeş gördükcə bir bilsən, necə kövrəlirəm. Gözlərimə inanmağım gəlmir. Sənin kimi sərt, daşürək bir adam mənə görə narahatdır. Gərək duz çevirim başından. Bəd nəzərə gələrsən.

O özünü qətiyyən sındırmayıb:

– Termometr deyəsən düz işləmir. Sənin qızdırman həddindən çoxdur. Nə danışdığını bilmirsən. – deyib tərs-tərs üzümə baxdı.

Halım olmasa belə məni gülmək tutdu.

Həmin gün o, yanımdan ayrılmadı. Mənə qulluq elədi. Gecəni də yatmadı. Tərlədim, əynimi belə dəyişdirdi. Gecənin bir aləmi mənə yenə dərman verəndə:

– İstəmirəm! – deyib imtina etmək istədim.

– Ay uşaq… – Elşad narazılıqla mənə baxdı. – Bir dəfə də böyük sözünə qulaq as!

O, məndən 5 yaş böyük idi deyə bir az da ərkyanalıq edirdi.

Bu vaxta qədər üzünü görmək istəmədiyim, nifrətlə baxdığım bu adam məni öz davranışları və diqqəti ilə mat qoymuşdu. Xəbərim belə olmadan artıq ona bağlanmağa başlamışdım.

(Ardı