Bir neçə saat sonra Elşad hazırlanıb şəhərə yola düşdü. Mənə görə bu qədər yubanmışdı. İndi isə gecəni yuxusuz halda sükan arxasında yol gedəcək, dincini belə almadan səhər işə çıxacaqdı. Bunları düşünəndə ona ürəyim ağrıdı.

Onu ötürməyə həyətə enmişdim. Gedirdi deyə dolub durmuşdum. Bu gün olanlardan sonra, açığı, getməsini istəmirdim. O, maşına doğru gedəndə dözməyib, arxasınca dilləndim:

– Məni burda atıb gedirsən, kim bilir, bir də nə vaxt qayıdacaqsan.

Çevrilib narazılıqla məni süzdü:

– Atıb getmirəm. İşə qayıtmalıyam. Yenə eyni sözü deyirsən?

Mən doluxsunmuş halda başımı aşağı saldım. Elşad soruşdu:

– Gəlməyimi istəyirsən?

Dinmədim. Elşadın isə bu gərgin vaxtında məni gözləməyə səbri, hövsələsi qalmadı.

– Bəlkə cavab verəsən?

Mən nə qədər cəhd etdimsə, o sözü dilimə gətirə bilmədim. İstədim özü başa düşsün, amma Elşad o əhvalda deyildi.

Cavab vermək yerinə əlimi ağzıma tutub, hönkürtümü boğmağa cəhd etdim. Elşad halımı görüb, bəlli ki, yenə ürəyinə söz keçirə bilmədi. Təkrar ayaq saxladı. Və qollarını yana açıb məni yanına çaqırdı. Həyətdə heç kimin olmamasından ürəklənib, irəli yeridim. Ağlaya-ağlaya dəli kimi ona sarıldım. Üzümü köksündə gizlədib hönkürdüm. Elşad bir xeyli məni buraxmadı. Üzünü saçlarımın arasında gizlədib dərin-dərin qoxuladı. Sakitləşmədiyimi görüb, çiyinlərimdən yapışdı, üzümə baxa-baxa dodaqlarını bir-birinə sıxıb, fısıldadı. Sonra narazılıqla öz-özünə deyindi:

– Hə, Elşad! İndi gəl bu əhvalla bu qədər yolu get görüm, necə gedirsən! – Qısa bir sükutdan sonra mənə irad tutdu. – Sən mənim qəsdimə durmusan?

Hıçqırıqlar içində başımı aşağı əydim.

– Get yat, gecdir.

Yerimdən tərpənmədim. Məni tələsdirdi:

– Get, get.

Mən Elşadın yanından kənara bir addım belə ata bilmədim. Saçım onun köynəyinin düyməsinə dolaşmışdı. Elşad saçımı yaxasındakı düymədən açıb çıxarmağa çalışa-çalışa yenə də narazılıqla öz-özünə deyindi:

– Lənət şeytana. Bu qız məni yolumdan edəcək. Səhər işdə olmalıyam axı