Sənan əllindəki çobanyastığı güllərini, Məryəmin məzarı üstünə qoyub,özüdə məzarın qırağına çöküb oturdu. Uzun uzun məzara baxdı. Daha sonra sağa - sola baxıb dərin bir 'ah' çəkdi. Göy üzü qara buludlu idi. Ara bir yağış atmağa başlamışdı. Uzun səssizlikdən sonra, Sənan titrək səsi ilə danışmağa başladı. "Məryəm ... Sənsizlik çox çətindi... Qızımla, sənin həsrətini bir ömür boyu çəkməyə razı idim, amma bizi belə qoyub getmeyinə yox. Kaş sən sağ olaydın.. Qızımız sənin yoxluğunun acısın tək başına çəkir. 5 ay keçib amma mənə öyrəşə bilməyib hələdə. Nə qədər ona yaxın olub, qeydinə qalsamda, məndən qaçır. Bəlkədə, onu daha əvvəl sevmədiyim üçün, Tanrı indi məni belə cəzalandırır. Psixologa apardım, başa düşürsən 6 yaşlı bir qız uşağını çarəsizlikdən psixologa apardım. Neyneyim? Necə edim? Nə edəcəyimi bilmirəm.. Sən olsaydın, bunların hec biri olmaycaqdı.. 

Vaxtında qədrini bilsəydim, indi soyuq məzarına gəlməzdim.. Hələdə mənə yazdığın məktubu açıb oxuya bilməmişəm. Hər gün əlim gedir açıb oxumağa, amma qorxuram.. Ya haqqını halal etməmisənsə..? Ya son nəfəsində belə məni bağışlamamısansa? Ya mənə küsgün köçmüsənsə bu həyatdan?! İnan bu düşüncələr məni mehv edir. Qızıma görə ayaqda durmağa məcburam ... Getməliyəm daha, gedib Bahar qoxulu qızıma sarılmalıyam bu payız havasında. Gələcəm yenə Səni hələdə sevirəm Məryəm."deyib ayağa qalxdı. Bu an göy guruldamağa başlayıb, möhkəmcə leysan tökməyə başladı. Sənan isə olduğu yerdə qalmışdı. Yağışın yağmağını görüb, oda səhərdən tutduğu göz yaşlarını sərbəst buraxdı. İndi düşdüyü vəziyyət çox çətin idi onun üçün. Bir göyə baxır, birdə Məryəmin məzarına daha sonra isə məyus bir hal ilə məzarlıqdan çıxmağa başlayır. Baharı anası Nərgiz xanımın yanına qoyduğu üçün öz evlərinə getməli oldu. Qapını zəngin basıb çöldə gözləməyə başladı. Nərgiz xanım qapını özü açdı. Oğlunun bu halın görüb "Sənan bu nə vəziyyətdi?"dedi. Sənan anasının bu sualını cavabsız qoyub "Baharı gətir.. Mən burda gözləyirəm"dedi.Nərgiz xanım məyus bir