bir ovuc əllərin…

uzun-uzadı zamanlardı xoşbəxtəm,
özü də təkadamlıq.
siz bilmirsiz təkadamlıq səadətlər necə olur.
heç bilmirsiz təkadamlıq necə olur.
heç bilmirsiz səadətlər necə olur.
heç bilmirsiz necə olur kirli ayaqlara təzə
ayaqqabıları geyinmək.
əvvəlcə qucaqlamaq da var hələ. hələ bir dəfə
öpüb gözümün üstə də qoymuşdum.
anam görüb ağlamışdı. demişdi:

- o, möhür deyil. həm də, ayaqqabıya
səcdə günahdı.

mənsə soruşmuşdum ondan:
- bəs sənin ayaqlarına?..


anam təzə ölüb. lap təzə.
çağırsam səsimə səs verəcək qədər məsafədə.
bəlkə heç cəsədi soyumayıb hələ də.
and içərəm, əlləri im-istidi anamın.
bax, allah haqqı düz deyirəm. anamın əlləri
təkcə əl deyildi axı.
uşaqlıqda oyuncaqlarım olmayıb, hamısını
pişiy aparıb deyirdi anam.
bax, mən o zaman anamın əlləriylə
oynayırdım.
saymağı da onun barmaqlarında
öyrənmişəm – doqquzacan.
bir barmağını tikiş maşını aparmışdı.
zaman o zaman idi ki, rəqəmlər
doqquzda qurtarırdı.
hələ bağçada müəllimə məni vurmuşdu da
bunun üstündə.
çubuğunu stola döyəcləyib qışqırırdı:

– niyə doqquzdan sonra on demirsən,
ay axmaq uşaq?!

mənsə cavabında kəkələyərək:

– anamın əllərində on yoxdu axı,
allah haqqı yoxdu, yoxdu – demişdim...

hələ ağlamışdım da onda...

anam yaxşı adam idi, həlim birisiydi.
yeriyəndə ayağının altında qarışqa qalsaydı
belə inciməzdi qarışqa.
Allah xərçəng tapşırmışdı
ciyərlərinə.
biçarə qadın da Allaha vəfalı adamıydı,
elə qoruyurdu ki xərçəngi...
həkimlər deyirdi, anama bildirməyək
xəstəliyini.
bildirməyək deyəndə ki, məndən savayı
bir də atam xəbərdar idi.

bir dəfə böyük bacım anam yatan otağın düz
qapısının ağzında yapışdı yaxamdan.
dedi, qaqa, mənə düzünü de, onsuz da
bilirəm iynə-dərmanların adından, sən
atamın canı düzünü de, anam xərçəngdi?
mənim sakit danışmağıma baxmayın, o,
bunları hönkürərək deyirdi.
düzü, özümü itirdim,
gözünə baxa bilmirdim bacımın.
bacım allaha oxşayırdı onda.
elə bilirdim qəti yalan danışa bilmərəm