ona.
bir də soruşdu:

- aldatma məni, düzünü de qurbanın olum, o
xaraba xərçəngdəndi, hə? Görüm onu
sovxaya qalsın!

deyirəm ki, mənim sakit danışmağıma
baxmayın.
o, bunları hönkürərək deyirdi.
elə mən boynunu qucaqlayıb sakitləşdirmək
istəyirdim ki, anamın xəstəlikdən sarsılmış
xırıltılı səsi eşidildi: “ay bala, elə demə, Allaha
acığ gedər”...


heç bilmirəm necə deyim xoşbəxt olduğumu,
atılmış uşaq kimiyəm indi.
məncə,
bütün atılmış uşaqlar eyni cür oğurluq eləyir,
eyni cür gülümsəyir, eyni cür darıxırlar.
mən darıxanda saçlarımı qarışdırıram,
barmağımı dişləyirəm,
pərdəni dartıb qırıram.
sonra ayağımın altına stul qoyub çıxıb pərdəni
asıram. xoşum gəlir pərdə asmaqdan.
kənddəki evimizdə qəşəng pərdəmiz vardı, upuzun,
baharı rəngli.
qatlayıb vurmuşduq pəncərəyə.
əzizi-girami qonaqlar gələndə açıb süfrə
eləyirdik.
o deyirlər e, süfrə müqəddəsdi-filan,
boş-boş söhbətlərdi.
pərdə daha müqəddəsdi, inanın mənə.
daha doğrusu pəncərə.
heyif deyil pəncərə?
lap çox darıxanda pəncərədən çölə baxıram.
adamlar pəncərə şüşələrinin arxasından
baxanda daha mehriban görsənirlər.
pəncərəsiz yerlər elə axmaq yerlərdi ki.

mən aylarla pəncərəsiz qalmışam.
deyirdim, ay allah, varsansa bir iynə
göndər bu tavana deşib keçsin, iynə ucu
miqdarı deşikdən göy üzünə baxım.
düzdü, iynə ucu miqdarı deşikdən
baxmaqla zövq almaq olmaz göyüzündən.
bir də, bu olmaz sözündən
zəndeyi-zəhləm gedir.
nə bilmək olar? bəlkə də mümkündü.
çox yəqin heç nə başa düşmədiniz
dediklərimdən. lap yaxşı…
deyirəm ki, yamanca sevirəm göy üzünü. ta
uşaqlıqdan vurğunuyam.
göy üzü qəşəng yerdi, orda pis adamlar yoxdu.
polislər də yoxdu orda.

sevdiyim adamları göy üzünə bənzədirəm.
düz sözümdü.
(bənzədirəm də sərsəm sözdü, oxşadıram
daha yaxşı səslənir)

sevdiyim adamları göy üzünə oxşadıram...

nə deyim?
gərək hamının göy üzündə kimisə olsun
mütləq olsun
allah haqqı düz deyirəm
mən bütün günəşli günlərdə göyə baxıb
doqquzacan sayıram.
niyə